0
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
37
Okunma
Kafamın içinde paslı bir tren geçiyor her gece,
Raylarına sıkışmış cümleler çığlık çığlığa…
Kimse duymuyor.
Ben sustukça büyüyor uğultu,
Ben güldükçe daha derinden kırılıyor içim.
Bir pencere açıyorum kendime,
Şehir duman dolu, insanlar acele…
Ben ise kendi beynimin enkazında
Kaybolmuş bir saat gibi tik taklıyorum.
Ne çok yoruldum anlatamamaktan,
Her “iyiyim” dediğimde biraz daha
Çöküyor içimdeki tavan.
Sanki kafamın içinde bin arı
Aynı anda öfkeyle kanat çırpıyor.
Ey hayat,
Neden herkesin omzuna yük bırakırken
Benimkine sessizlik koydun?
İnsan bazen ağlayamaz bile,
Çünkü gözyaşı da yorulur.
Ve ben şimdi
Geceyle sırt sırta vermiş bir adam gibi
Kendi içimde yankılanan
O bitmeyen uğultuya bakıyorum…
Belki bir gün diner diye değil,
Belki biri duyar diye.
SONMISRA
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
