Bu gece gitme diyecektim sana,
Kahve henüz soğumamıştı, yağmur yeni başlamıştı…
Camın buğusuna adını yazdım,
Silinmeden dönersin sandım.
Sen sustun… ben anladım,
Bazı vedalar kelime istemezmiş zaten.
Kapı kapandı, sesin kaldı içimde,
O an değil… sonra yıkıldım ben.
Ardından yürüyemedim,
Ayaklarım değil, içim tutuldu sanki…
Bir adım atsaydım belki kal derdim,
Ama susmak da bir çeşit vedaymış, geç anladım.
Gece uzadı, ben kısaldım,
Saatler ilerledi, içim geride kaldı…
Her tik takta biraz daha eksildim,
Sanki zaman değil, ben bitiyordum yavaş yavaş.
Şimdi herkes “alışırsın” diyor,
Kimse bilmiyor, insan neye alışır?
Ben seni değil, içimde kalan “beni” arıyorum,
Çünkü sen gittin… ben de orada kaldım.
Sabah oldu dediler, ben inanmadım,
Çünkü içimde hâlâ o kapının sesi var…
Güneş doğsa ne yazar,
Ben o gece karanlıkta kaldım.

---GECENİN KALEMİ---SONMISRA----