Kahve o gece erken boşalmamıştı, sadece sesini kısmıştı.
Bursa’nın gecesi dışarıda kalmış, içeride çay bardaklarının buharına sinmişti.
Avamir yine uyuyamamıştı.
Defterini alıp çıkmıştı.
Kimi zaman insan uyumayı değil, içindeki gürültüyü susturmayı denerdi.
Kahvede köşeye oturdu.
Bir çay söyledi.
Bardak geldiğinde buharı bile yorgundu sanki.
Defteri açtı.
Bir şeyler yazdı, sildi, tekrar yazdı.
Cümleler ray gibi uzuyor ama bir yere varamıyordu.
Tam o sırada kapı açıldı.
İçeri yaşlı bir adam girdi.
Üstü başı eski ama temizdi.
Sanki yılların kirini değil de, yılların sessizliğini taşıyordu.
Hiç kimseye bakmadan yürüdü.
Avamir’in tam karşısına oturdu.
Bir anlık bir sessizlik oldu.
Sonra yaşlı adam garsona seslendi: “Bir çay.”
Ama sesindeki şey çay istemek değildi.
Daha çok “ben hâlâ buradayım” demek gibiydi.
Avamir başını kaldırmadı önce.
Önemsemedi.
Böyle insanlar çok olurdu kahvede.
Ama sonra bir şey oldu.
Adam çayı gelince bardığı aldı, etrafa baktı ve hafifçe başını salladı:
“Selam Keke İsmail…”
Avamir’in kalemi durdu.
Birine mi dedi diye düşündü.
Ama adam tekrar söyledi.
“Geç kaldın yine Keke İsmail…”
Avamir göz ucuyla baktı.
Adam masadaki herkese sırayla aynı şeyi söylüyordu.
Birine kızmıyor gibiydi.
Birine seslenmiyordu aslında.
Sanki herkesi tek bir isimle topluyordu.
Avamir dayanamadı.
“Amca…” dedi, “Kime diyorsun bunu?”
Yaşlı adam çayından bir yudum aldı.
Sonra yavaşça Avamir’e baktı.
Gözleri yorgun değil, çok görmüş gibiydi.
“Sen bilmezsin,” dedi.
“Burada herkes biraz Keke İsmail’dir.”
Avamir kaşlarını çattı.
Adam devam etti:
“Bursa Garı’nı duydun mu?”
Avamir başını salladı.
Adam hafif güldü, ama gülmek değildi bu, hatırlamak gibiydi.
“Gar eskiden doluydu. Trenler gelir giderdi.
Şimdi sessiz… ama sessizlik de çalışır evlat.”
Bir an durdu.
“Bir adam vardı orada… nöbetçi mi dersin, bekçi mi… kimse tam bilmezdi.”
Avamir’in kalemi yavaşça yeniden hareket etmeye başladı.
Adam devam etti:
“Tren yokken bile rayları dinlerdi.
İnsanları değil, gidişleri sayardı.”
Sonra bardığı masaya bıraktı.
“Biz ona Keke İsmail derdik.”
Kahvede çay kaşığı sesi bile azaldı.
Avamir artık yazmıyordu.
Dinliyordu.
Adam başını pencereye çevirdi.
“Bir gün trenler kesildi. Ama o gitmedi.”
Sessizlik uzadı.
“Sonra… gar da değişti. Ama İsmail kalmadı diyemem.
O gitti mi, yoksa çoğaldı mı… onu kimse çözemez.”
Avamir yutkundu.
“Yani bu hikâye… gerçek mi?”
Yaşlı adam Avamir’e baktı.
Bu sefer gözleri netti.
“Gerçek dediğin şey,” dedi,
“kaç kişinin anlattığına bağlıdır evlat.”
Sonra ayağa kalktı.
Kapıya yöneldi.
Ama çıkmadan önce döndü:
“Sen yazıyorsun ya…”
Avamir irkildi.
Adam hafifçe gülümsedi:
“Devam et.
Çünkü bazı isimler unutulmaz…
sadece birilerinin kalemine düşene kadar bekler.”
Kapı kapandı.
Kahve eski haline döndü.
Ama Avamir’in defteri artık aynı değildi.
Bir sayfanın üstünde sadece şu yazıyordu:
Keke İsmail – Bursa Garı nöbeti