Vakitlerden, en onulmaz vakitti…
Omuzuma yaslanmış ağlıyordu zaman.
Birbiri ardına kapanmıştı bütün kapılar,
Çıkmazlara çıkmıştı tüm yollarım.
Belkide çoktan canını vermişti içimdeki adam.
Yorgundum üstelik…
Öyle bilindik ,tanıdık bir yorgunluk değil bu;
Dinlenince geçen cinsten değil yani…
Kendi enkazımın altında kalmış,
Ve nefes almaya dermanım, takatim yokmuş gibi.
Büyütüp yeşerttiğim ne kadar umut varsa,
Usulca kayıp gitmişti ellerimden birer birer.
Sevdiklerim gitmiş,inandıklarım susmuş,
Güvendiği dağlar yerle yeksan olmuştu.
Artık dua etmeye bile mecalim yoktu.
Yaralarımı anlatamayacak kadar kırgındım üstelik...
Yüreğimin sessizliği;
Kaldırıp atması imkansız, ağır bir taş gibiydi.


O gece;
O kırık aynaya sonkez baktım…
Kendimi bulamadım,kendi gözlerimde.
İlk defa anladım,
Bu yalnızlığı kimseye anlatamayacağımı.
Teselli ederdi avuturdu belki dostlarım…
Dilime sığmadı bu kez acılarım..
Bir an için dizlerimde,
Beni taşıyacak dermanı bulamadım.
Soğuk fayanslardan destek alarak
Yere çöktüm usulca.
Aklımda ne süslü cümleler,
Ne de güzel kadınlar vardı…

Başımı eğdim öne.
Titreyen sesimle aynadaki kendime bakarak fısıldadım:
"Allah’ım…
Ben bittim.
Bu defa gerçekten bittim.
Hiçbir dalım kalmadı tutacak.
Ne insanlara yetişebildim… ne kendime.
Ama Sen… Sen yetişirsin değil mi?
Ben nasıl dua edilir bilmiyorum belki, kalplerin tercümanısın sen.
Ben ne dediğimi ne diyeceğimi bilmiyorum,
Ama sen neden ağladığımı biliyorsun…”

Doğruldum yavaşça...
Tam orada oldu ne olduysa.
Sönmüş, kararmış sandığım yüreğimde,
Küçücük bir umut ışığı yandı.
Karanlığımdan çıkışı hep yanliş yerlerde aramışım.
Alnımın secdeye vardığı yerde buldum.
Belki benim dışımda hiçbir şey değişmedi o gece...
Çünkü tek başıma omuzlamıyordum dünyayı.
Sabaha kavuştuğumda yüzümde büyük bir sevinç oturdu…
Yüreğimde derin bir teslimiyetin,
Bayramı vardı.
Anladım ki;
Hemen açmaz bazı dualar kapıları…
Önce içindeki yıkılmış evi onarır insanın.
Sabret...
Her şey bitti dediğin yerde,
Allah “yeni başlıyoruz” diyebilir.
Sen secde etmesini bil....