Tükeneceğiz
​Gök henüz çatlamamışken yerin sinesinde,
Bir kaburga sızısıyla uyandım o kadim bahçede.
Avuçlarımda toprağın sıcaklığı, içimde bir boşluk,
Sen; ilk sürgünüm, ilk sarhoşluğum...
Bir yasak meyvenin kefaretini bin yıllardır ödüyoruz,
Dizile dizile, eksile eksile, severek tükeneceğiz.

​Ben çölü sırtında taşıyan o garip yolcuydum bir zamanlar,
Hayalinle kumdan saraylar kuran...
Aklını bir zülfün teline bağlayıp,
Vahşi hayvanlarla dertleşen o divaneye döndüm.
Oysa akıl, aşkın kapısında ayakkabılarını çıkarır,
Bunu bilmeyenlere anlatırken dilimizde tüy bitecek,
Kelime kelime, hece hece susarak tükeneceğiz.

​Sonra bir dağın göğsüne vurdum balyozumu,
Bir gülüşün için kayaları ağlatan o işçiydim ben.
Su getirmedim ben o şehre, canımı getirdim avucumda!
Hileler değil, kaderin cilvesiydi bizi ayıran,
Kayalar ufalandı, demir eridi, yürek dayanmadı,
Toz duman içinde, vura vura tükeneceğiz.

​Gözlerin bir yasak bahçe kadar sessiz ve serin,
Ben kapında kul, yollarında toz, aşkında kül...
O sihirli düğmelerin çözülmediği o gece,
Ah o gömlek! Bir fırtına gibi yaktı ikimizi de.
Önce sakalım tutuştu, sonra ciğerim, sonra kainat...
Bir avuç kül kalana dek savrulacağız rüzgarda,
Yanarak, yana yana nihayet tükeneceğiz.

​Şimdi modern zamanların o daracık koridorlarında,
Elimde eski bir radyo, içimde o kırık sesin yankısı...
Romanlar bizi hep mutlu sonlara inandırdı oysa,
Ama biz, sayfaları yırtılmış bir kitabın ortasındayız.
Ne aradığımız huzur kaldı içimizde,
Ne de umutlar artık kanat çırpıyor bu iklimde.
​"Aşk, insanın kendi yalnızlığını bir başkasında temize çekme çabasıdır."
Ama biz kirlettik o beyaz kağıtları,
Mürekkebimiz bitti, kalemimiz kırıldı,
Birbirimizi harcayarak, harcanarak tükeneceğiz.

​Sana ciğerimin en derin köşesinden sesleniyorum;
Bir adamın sustuğu yer, aslında feryadının en gür olduğu yerdir.
Seni bir sabırla, bir şairin azabıyla sevdim.
Ama bak, dünya dönüyor ve biz her turda biraz daha eksiliyoruz.
Gözlerindeki o ışık söndüğünde, benim dünyam kararacak.
Şehirler yıkılacak, şarkılar susacak,
Ve biz, en güzel yerinde hayat hikayemizin;
Bir mum gibi usulca, yana yana, damlaya damlaya...
Tükeneceğiz.

​Bitmeyecek sanıyordun değil mi bu sonsuz devran?
Oysa ilk günden beri kural buydu:
Her sevda, kendi içinde bir bitiş taşır.
Öpüşlerimizle mühürledik bu akıbeti,
Birbirimizin içinde kaybolarak,
Hiç bitmeyecekmiş gibi başlayıp,
Hiç olmamışız gibi tükeneceğiz.