Takvimlerin ötesinde bir yer buldum kendime,
Ne ocak ayazı var orada, ne de ağustosun ateşi .
Gözlerinin rengi değince avuçlarıma,
Değişti ömrümün bütün iklimleri.

Eylül’ün o yorgun hüznü bitti,
Baharı müjdeleyen cemreler seninle kalbime indi.
Seninle başlayan o uçsuz bucaksız huzur,
Ruhumun en kuytu köşesine dindi.

Çiçek açmak için güneşe ihtiyacım yok artık,
Sesindeki o huzur, artık en bereketli yağmurum çünkü
Adının geçtiği her cümle içimde bayram yeri,
Varlığınla tamamlanan, ama hiç eksilmeyen gururum.


Dört mevsimi bir güne sığdırsalar ne çıkar ki?
Sen varsan eğer, kış bile gülümser bana.
Zamanın tüm renkleri solup giderken avuçlarımdan bir yağmur gibi;
Ben sadece senin ikliminde nefes almayı seçtim.

Çünkü benim en güzel mevsimim; kışın ayazında bile senin kalbinde yeşereceğimi bildiğim o sonsuz bahardır bana.