Ben seni sevdiğimi artık saklayamam yar,
Gözlerin hep aklımda, sözlerin ise dilimde.
Akşam olur yine tüm yollarım sana uzanır,
Adını sayıklar dururum tüm gece boyunca.

Üzerinden çok zaman geçti, söndü sandılar ama
İçimdeki yangının izleri hâlâ taptaze dipdiri.
Kaç yıl oldu sen gideli buradan bilmiyorum,
Büyür durur gönlümde aşkının en derin izi.

Elimde senden bir fotoğrafın kaldı sadece bende,
Senden kalan ne varsa maziye ait yüreğimi deler.
Sen yokken bu şehirde mevsimler bana hep karakış,
Sensiz geçen her anım bana bir ömür boyu zindan.

Gittiğin gün başladı içimdeki bitmeyen bu sessizlik,
Ne kadar kaçsam da sonu hep aynı oldu yalnızlık.
Nerde verdiğin o sözler, hani o güzel yarınlar?
Şimdi ise aramızda sadece aşılmaz yüce dağlar var.

Ne zaman bir rüzgâr esse, kokun vurur yüzüme, Sonra haram olur bana gece, uyku girmez gözüme.
Gittiğin o günden beri adeta kar yağdı gecelerime,
Bir daha da güneş doğmadı o günden sonra pencereme.

Kime baksam biraz sen, kime gitsem sonu sen,
Ne kalbimi kandırabildim ne vazgeçebildim senden.
Masamda resmin durur, bakışların ilk günkü gibi,
Sanki dünyam karardı sen gitttiğin o günden beri.

Küllenmiş bir aşk var şimdilerde içimde,
Belki Ferhat gibi delemedim dağları,
Belki Kerem gibi yanamadım sana ama
Mecnun oldum aşkınla...