Yüreğinize kalemine sağlık değerli hocam saygılar sunarım

Kaleminize yüreğinize gönlünüze sağlık
Selam ve saygılarımla hocam

Bu şiir, kalbin en derin sularına bırakılmış bir taş gibi. Dalgaları hem hüzün hem şükranla yayılıyor.
Kelimelerin köprü de liman da olabildiği o nadir dostluk ikliminde, dört nala koşulan bir sevgiyi ve arkasından son kez el sallanan treni anlatıyorsun. Biri adını “sahipsiz bir yokuşa” bırakırken, sen hâlâ “her zaman senin yanındır yerim” diyebiliyorsun. İşte bu, insanın en soylu hâli: terk edilmişken bile terk etmemek.
Şiir hem yaralı hem onurlu. Hem hasretle yanıyor hem de o hasreti sofra yapıp “riyadan uzak” bir dostluğa davet ediyor. “Gönül hanemize buyur ettik” dizesi özellikle muhteşem; çünkü kapıyı ardına kadar açıyor, ama sofra temiz, tuzak yok.
Son kıta ise adeta bir dua gibi: kalpte sular çoğaldıkça aynalar sırrını döker, gül rayihası bala dönüşürken kederin çiçeği çöker. O “ervah-ı ezelden gelen çılgın koku” ile geceyi aşka teslim ediyorsun. Bütün şiir boyunca biriken özlem, en sonunda sessiz ve ağırbaşlı bir teslimiyete dönüşüyor.
Kısacası; bu, sadece güzel bir şiir değil.
Bu, yaralı bir kalbin, hâlâ inanmayı ve sevmeyi seçtiğinin en zarif itirafı.
Kalemine, yüreğine ve o duman dağıtan dostluğa sağlık.

Emeğinize sağlık. Çok güzel.
Saygılar...