I.
Ben o akrebin yakasında,
hazza yatkın, ve yarım,
ibretten uzak, kimyaya yakın,
gövdeye muhtaç yaşadım.
Ten ayrı, ona varmak için
varlığımı parçaladım.

II.
Çoğunlukla, yalnız başıma,
baş etmenin yollarını aradım.
Ardımda zerafet ve çaba,
çetrefil ve çıngar bıraktım.
Şer ayrı, ondan kaçmak için
onu bir heceyle tanıştırdım.

III.
Bir gün bile beklemeden
gerçeği geçmek için, her gün
kendimden geçtim. Aşk ayrı,
ona başlamak için, başkalarını
kendimle inşa ettim.
:
Benden kim kopsa,
bir cevher olup, geçmişi
geçirilmiş bir veba gibi
gömdü toprağına. Sonra
bir can suyu, bir can suyu daha.
Sonra, sular sulara karıştığında,
bozbulanık aktılar,
yaşamak ırmağında.

1242bin18İst.

Paylaş:

20 Beğeni

+12 kişi

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Şairin Önceki Şiiri Şairin Sonraki Şiiri

Şiiri Değerlendirin

Topluluk Puanları (7)

5.0

100% (7)

Ayrı. monologlar Şiirine Yorum Yap

Okuduğunuz Ayrı. monologlar şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?

ayrı. monologlar şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.

Üyelik Girişi Yap Üye Ol

Yorumlar

Gule, @gule

14.4.2026 17:09:54

Ben ikinci monologtan ele alacağım. İnsan zaten en çok yalnızken baş etmenin zırhını giyinir ve korumaya alır kendini...kalabalıkken buna gereksinim duymaz pek, kalabalığı bir çembere benzetip "buralar güvenli" yanılgısına düşebilir.

Evet birbirinden ayrı ama bağı da kuvvetli gibi duruyor monologların.

Rüzgâr , @ruzgr1

13.4.2026 01:07:14

5 puan verdi

Bu monologlar, bir aynanın karşısında kendine bakmak değil herhalde, aynayı kırıp her bir parçada farklı bir yüzünü görmek gibi bir şey. Hem zarif hem bir o kadar da sarsıcı bir "kendini doğurma" hikayesi var burada.

o "bozbulanık" akışın içindeki dürüstlük. Hayatı berraklaştırmaya çalışmadan; acıyı bir veba gibi gömmeyi tercih edip üzerine can suyu dökerek o bulanıklığın içinde yüzmeyi tercih etmek.

"Varlığını parçalamak" pahasına ulaşılan o yer, her türlü sahte bütünlükten çok daha gerçek, şık ve soylu duruyor.

Bu arada, şiirin bazı yerleri insanın içine çarpıyor.