Sana dair olan şey, bende kalmayı seçmiş gibi,
Onu çıkarmaya çalışmıyorum artık,
Çünkü bazı duygular sökülünce insanın içinden bir yer eksiliyor
Ve ben eksilmeyi uzun zaman önce bıraktım

Başlangıcını hatırlamıyorum bunun,
Ne zaman sana dönüştüğünü,
Ne zaman adının içimde başka bir şeye evrildiğini,
Sadece gelip geçtiğini biliyorum
Ama geçerken kendinden daha kalıcı bir iz bıraktı,
Öyle ki şimdi yokluğun bile bir varlık gibi duruyor içimde

Seni düşünmek eskisi gibi değil,
Daha yavaş, daha derin, daha az aceleci,
Sanki yıllar boyunca kendi kendine koyulaşmış bir şarap gibi,
İlk tadındaki o keskinlik yok, geride kalan şey daha ağır,
Daha yerleşmiş, daha suskun

Biz olmak üzerine konuşmuyorum artık,
Bazı kelimeler tekrar edilince anlamını kaybediyor
Ve biz, bir kelime olmaktan çıkıp bir zamana dönüşeli çok oldu
Ve bütün o anlar zamanın içinde kaybolacak,
Tıpkı yağmurdaki gözyaşları gibi..

Ne seni çağırıyorum ne de senden kaçıyorum,
Sadece orada bir yerde olduğunu biliyorum,
Dokunulamayacak kadar uzak
Ama yok sayılamayacak kadar yakın

Sende kalan ben, bende kalan sen
Kimsenin bilmediği, adı olmayan
Ne geçmiş ne de şimdi,
Sadece devam eden bir şeyin içinde
Zamana hapsolmuş biçimde
Acıtmıyor
Sadece yer kaplıyor..