Kendi bahçesini kurutma pahasına başkasına vaha olmaya çalışmak, sonra da o kuraklığın içinde kendi küllerinden doğmaya mecbur kalmak... İnsanın en kadim, en sarsıcı çelişkilerinden birini son derece güçlü bir derinlikle kaleme almışsınız.
​
"Her şeyde bir çatlak vardır, ışık içeri böyle girer" düşüncesini hatırlatan o kırılma ve ışık sızması imgesi, metnin kırılma noktasını harika özetliyor: Kırılmak, bir bitiş değil; insanın kendi özüne sızan ışığın ve zorunlu başkalaşımın başlangıcı.
​Metindeki bazı vurucu detaylar gerçekten akılda kalıcı:

​Başkalarını yeşertirken tükenmek ve bunun bir "seçim" gibi görünüp zamanla bir "zorunluluğa" dönüşmesi.
​Namütenahi Döngü: "Görülmek ve yok olmak arzusu" ile "kırılmak ve başkalaşmak" arasındaki o sarsıcı paralellik. İnsanın Adem'den beri süregelen varoluşsal çırpınışını çok net özetliyor.
​Kusurlu Hisler: Kusursuz bir döngünün içinde, kusurlu hislerle var olmaya çalışıp kırılan yerden bahara sızlamak...

​Hem hüznü hem de o hüzünden doğan kaçınılmaz dönüşümü büyüleyici, adeta bir edebiyat eserinden süzülmüşçesine akıcı ve edebi bir dille ifade etmişsiniz. Kaleminize, ruhunuza sağlık.