ayaz vurgunu çiçeğe durmuşlar
avuç açmış
kalp çizgisi derin bir nehir
kabuğu buz, nefes almak...

kopup giden ellerinden yazgı mı?
şefkat eksik
eğilip bir taşı öpmek
can tutar içine filizlenen söz
hayal-etlerden habersizsin
duvarlarda gezinen gök
ki güneş...

şifasından içeceğin aşk
zehir zemberek
tenhalaştı bu şehrin sokakları
kuşlar ötmeye hevessiz

kendine sarılmayı unuttuğun,
gözlerini kaçırdığın ayna tuzla buz
trollediğin masalda kalpsiz şövalye
diz çök, yemine yenil!

yüksekte kanat çırpan kuşa
uçurumlar yuva
tırnaklarıyla tutunan yalçınlara...

söylenecek bi dünya şiir susarak
ertelenmiş bir eyvallah daha
susuz geçilecek sulardan...

yüzmeyi denemeden boğulan
sevmekten yabana bilenen
su gibi ezberinden...

geç kalmışken ertelenenler
senden eksile eksile yaşamak
yarayı kabuktan kanatanın olsun
benden ne kaldıysa...


Vaha Sahra