Yanımda durup arkamdan yürüyenleri tanıdım ben…
Gözlerimin içine baka baka yalan söyleyenleri,
sırtımı yasladığım duvarın aslında çatlak olduğunu
geç öğrendim.
Dost sandıklarım vardı…
Bir gülüşe sığdırdığım,
bir omuza yüklediğim güvenlerim…
Meğer hepsi ödünçmüş,
ilk fırtınada geri alınan.
Sahte dost dediğin,
yarana merhem olmaz…
Sadece nereden kanadığını öğrenir.
Sonra da en zayıf anında
bir daha vurur.
Ben artık kimseye kırgın değilim…
Çünkü anladım;
herkes kalbinin kadar yer kaplıyor hayatımda.
Bazıları…
hiç yer kaplamayacak kadar boş.
Şimdi susuyorum.
Çünkü gerçek dostluk bağırmaz,
ihanet kadar gürültü yapmaz.
Ama bir gün yokluğum konuşur…
O zaman anlarsınız,
yanınızda duran değil,
yanınızda kalan dostmuş.


Ben kimseyi yarı yolda bırakmadım…
ama çok kişi beni tam ortasında unuttu.
Elimi uzattığım herkes,
bir gün o eli boşlukta bıraktı.
Siz dostluğu kelimelerle süslediniz,
ben susarak yaşadım.
Siz yanımdaymış gibi yaptınız,
ben gerçekten yanınızdaydım.
Ne garip…
En çok güvendiklerim,
en sessiz ihaneti yapanlar çıktı.
Çünkü düşman uzaktan vurur,
ama sahte dost…
içeriden çökertir insanı.
Ben artık kimseye “kal” demiyorum.
Çünkü gitmeye meyilli olanı tutmak,
kendine ihanettir.
Ben,
başkalarının sahtekârlığını taşırken
kendimi kaybettim.
Şimdi içimde bir soğukluk var…
Ne öfke, ne kırgınlık…
Sadece netlik.
Kim neyse o artık.
Şunu iyi bilin;
ben değişmedim…
sadece herkesi olduğu yerde bıraktım.


Artık kimseyi içime almıyorum…
çünkü içimde taşıdıklarım, dışımdakilerden daha gerçek.
Gülüşünüze kandığım günleri gömdüm,
çünkü o gülüşlerin ardında diş bilenmiş.
Ben size kalbimi açtım,
siz içini boşaltıp gittiniz.
Adına dostluk dediğim ne varsa,
siz kirlettiniz.
İnsan en çok neye üzülür biliyor musun?
Düşmana değil…
yanında yürüyüp, aynı gökyüzüne bakarken
içinden seni eksiltenlere.
Artık kimsenin samimiyetine inanmıyorum.
Çünkü gördüm;
bazıları sarılırken bile hesap yapıyor.
Sevgi değil, menfaat taşıyor kalbinde.
Ben…
artık kimseye anlatmıyorum içimi.
Çünkü en güzel yerimden vuruldum.
En güvendiğim yerden.
Şimdi herkes yerini biliyor.
Kim mesafede, kim hiçlikte…
Ben ilk defa bu kadar rahatım.
Çünkü yalnızlık,
sahte kalabalıklardan daha temiz.
Son sözüm de şu olsun;
Ben kaybetmedim…
ben sadece kimlerin zaten hiç kazanılmadığını gördüm.