Körleşince yazılarım
harfler birbirine sürtünüp
anlamını yitirince...

sesim
kendi içinde takılıp kalınca
bir yerden yetişir…

Adı meçhul bir merhamet gibi
ince sessiz
ve keskin
kalem açacağı…

Bir Hızır gibi dokunur
bıçağı ucuma
ne bir söz ister benden
ne bir teşekkür...

Sadece döndürür beni
kendi etrafımda
ve ben döndükçe
içimden ince ince
soyulur fazlalıklarım…

her talaşta
yere düşen
yanık ahşap kokusu
bir hatıraya benzer
her kıvrımda
bir yanım eksilir
yazı güzelleşir sonra...

Ve...
daha narin olur harfler
daha berrak akar cümlelerim
sanki içimdeki bulanıklık
dışarı dökülmüş gibi...

Ama kimse görmez
ucum incelirken
ömrümün de kısaldığını
kimse fark etmez
benim fark edemediğim gibi...

Her düzelmenin
bir eksilme olduğunu
anlamam önce
“açıldım” sanır
oysa törpülenir
“yol buldum” der
oysa kısalır yolu…

Hayat…
bir kalem açacağıdır
avuç içinde masum
ama içten içe işleyen
seni yazılabilir kılar
ama senden alarak…

ve sen
en güzel cümleni kurduğunu sandığın anda

Sessizliklerin
en uzun şiire dönüşmüş...

Ve...

Kalem
konuşacak kadar bile
kalmamıştır…

Turgay Kılıç
20/04/2026