Soluk soluğa, yokuş aşağı koşturdun beni, hayat.
Düştüğümde tutunacak kimsem olmadığını bildiğin halde.

Hep hasretliğin ağırlığını yükledin omuzlarıma.
Sevdalar bile fırtınalıydı, alabora oldum.

Mülteci bulutlar gibi savurdun oradan oraya.
Hiç meskenim olmadı, göçmen kuşlar gibi.
Mıh gibi çiviledin yüreğime kimsesizliği.

Hayal ettiğim gibi değilsin, hayat.
Beynimde kurşun gibi taşıyorum kederleri,
Silip atamıyorum içimden.

Hangi birine üzüleyim, hayat?
Heba olan yıllara mı?
Seni yaşayamadığım zamana mı?

Bekledim, hep bekledim, hayat.
Karanlığın ardından aydınlığı,
Yokuşların ardından düzlüğü,
Fırtınadan sonra sakin limanları,
Yağmurdan sonra gökkuşağını,
Güneşin bana da doğacağı yarınları hep bekledim.

Yoruldum hayat, beklemekten, özlemekten, ummaktan.
Tüm bunlara rağmen sana "paydos" demek istemiyorum.

Belki de diyeceksin bana:
“Koşturduysam, kucak olmadıysam, emin ol acıları yalnız öğrenmen içindi.
Seni savurdum, evet.
Çünkü kök salacağın yer henüz hazır değildi.
Göçebe bıraktım seni,
Kendin olacağın meskeni başkasında arama diye.
Beklediğini de gördüm.
Geciken güneşlerin de farkındaydım.
Bazı aydınlıklar yalnız sabredenlere değil,
Vazgeçmeyi bilenlere doğar.
Şimdi paydos diyeceksen, bunu bir yenilgi sanma.
Bazen durmak, yeniden başlamak için en doğru yerdir."

Öyleyse:
Hüzünlere PAYDOS
Hayata DEVAM

Nejla Turan