4
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
42
Okunma
Nefretin dumanı
karışır gökyüzüne
ve
adını her andığımda
içimde bir şey eksilir...
Gündüz
başka bir yüz taşır dünya
gece
başka bir yara...
ömrüm
içten içe söner
külünü saklar zaman...
Yağmurla karın birbirine karıştığı
bir akıntı
gelir beni bulur...
Ben ki
bir akıntının içinde
duran bir çark mıyım..?
Ben ki
pervasızca dururum
suyun önünde...
Su vurur
ben susarım...
Sürüklenen taşlar
kurşun gibi
her çarpışta
benden bir parçayı daha eksiltir...
Bir bend olur içimdeki
kırılgan sessizlik..
Geri itmeye çalışır kaderi...
ve sonunda
ne su kalır geride
ne çark
sadece
adıyla eksilen bir ben…
Ve dökülen kurşunun yerine
yarası açık bir ten ...
Turgay Kılıç
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.