Bu akşam
karanlık çökse yeryüzüne
şehir
dizlerinden vurulup
sele teslim olsa...

Bir ikram gibi
değse gözlerimize
cevherinden kopup gelen
o görünmeyen izzet…

Ey gönül…
çölde mi kaldın sen
neden böyle suskun dudakların..?

Neden gözlerin
taşacak kadar dolu
dışında seller yürürken
Neden kurumuş toprağında ekili gülün..?

İçimde çatlamış
bir kuraklık var
bir damla beklerim
yalnız…

Öyle bir damla ki
yüreğimde çoğalsın
ve sel olsun...

Ufuktan bir yankı geliyor
ağır ağır…

Toprak biliyor bunu
Sabırla bekleyen her taş
bilinmeze meraklı...


Bir çağrı geçiyor içimizden
gönlümü eriterek
Ve beklenen neyse
yaklaşıyor artık...

Susuzluk
bitmeye yakın…

Şimdi susuyorum.
sözümü
Hakk’a bırakıyorum...

Ne varsa içimde
tez varsın hükmüne...

Yüküm ağırda olsa
dizlerim dogrulsun göğe...

Eğer gönlüm teslim olduysa
bundan sonrası
Rahmet olsun yoluma...

Turgay Kılıç