İhtiyar bir patika
ve yürüyen
üzerimde taşıdığım
eski bir hüzün…

Gömlek değil ki bu
üstümden atayım
düğme iliklerimden
bağlı
Dikişi damarlarım...

Selam verir
beni tanıyan
eski ağaçlar
ve yaşam mücadelesinde
sağ kalan kuşlar…

Eğildim…
işte başlıyor…
Eskiden kalma garip bir
Rüzgar...

Tohum ekilirken
bir ses içten içe
kulaklarımı susturuyor…

Duyulmayan bir çınlamayla
karşılaşınca…

Sen…
beklenmedik bir vaktin içinden
sessizce
süzülüyorsun…

Ormanın en derin yerinde
duruyorum…

Sen…
bir ömrün sonunda yetişen
bir filiz gibi
avucuma düşüyorsun…

Yazgı…
bilinmez bir gerçeği sunarken
dilekler utangaç
bir hâlin kabında
şekilsiz
ama kızıl…

Avucumda büyüyen o ince yeşil
yılların suskunluğunu yarıyor…

İzlerimden bir kanal açılıyor
su
filize akıyor…

Ağaçlar susuyor artık,
kuşlar yerini biliyor…

ve patika…
beni eski hâlimle tanımıyor...

Turgay Kılıç