Şimdilerde ölüm sessizliği çöküyor geceme,
Nefesim bile ürküyor ,adını anmaktan korkar gibi,
Bir zamanlar neşeyle dolan odam
Yokluğunla bana ölmeyi hatırlatıyor...
Hüznümde, bir ayrılıktan kalan
O keskin, o tanıdık kan kokusu,
Kalbimden sızan her hatıran
Bir yara daha açıyor ruhumun dokusunda.

Seninle birlikte kurduğum hayallerim vardı benim,
Gözlerinin kıyısına kurduğum bir ömür,
Ellerine sığdırdığım bütün yarınlar…
Şimdi hepsi sensizlikle savaşta,
Ve ben… kendi hayallerimde ölümü özlüyorum her gece.
Bu nasıl bir yokluk, anlatamam,
Sanki içimden bir şey sökülmüş de
Yerine karanlık doldurulmuş gibi
Neye dokunsam eksik,
Nereye baksam yarım

Dedim ya...
Hüznümde bir ayrılığın, kan kokusu var,
Taze ve sıcak hiç geçmeyen bir koku…
Kalbim atmakla atmamak arası bir yerde
Ciğerlerimdeki bu telaş çok yordu beni.
Bir vedadan ibaret değil,
İçimde kopan bir kıyametti aslında,
Sesini duymadığım her an
Bir parçam daha gömüldü usulca.

Şimdilerde ...
Kimselerin duymadığı bir yerde,
Hâlâ nefes alıyor gibi görünen,
Bir vedanın gecikmiş cenazesiyim....