Zaman merhem olur mu kalbe,
Yoksa her gün biraz daha mı sızar,
Göğsümde çatlayan eski bir fay hattı gibi?
Unutmak dedikleri, ince bir sis perdesi mi,
Yoksa insanın kendine giydiği dar bir yalan mı?
Sadece alışır insan…
Eksikliğin gölgesinde,
Kırık bir saat gibi tik tak etmeyi öğrenir içten içe…
Bu aşk sancısı diner mi yürekte,
Yoksa kök salıp damarlarımda geceyi mi büyütür?
Bir sarmaşık gibi değil artık bu,
Daha çok içime işleyen kara bir mürekkep…
Silinmez, silindikçe çoğalan…
Her hatıran bir sızı gibi düşerken içime,
Gökyüzünden düşen cam kırıkları gibi keser içimi…
Sevmek mi suçtu,
Yoksa inanmak mıydı beni yaralayan?
Bilemedim…
Cevaplar, paslı bir kilit gibi susarken,
Sorular büyüdü içimde yankı yankı…
Her sustuğumda biraz daha kayboldum,
Kendimi arayan bir gölgeye dönüştüm sensizliğin duvarlarında…
Adım bile benden uzak bir yankı artık…
Düşündüm… sabah gerçekten doğar mı bana,
Yoksa her ışık, gecemin daha derin bir yüzü mü?
Umut dediğim şey,
Rüzgârda titreyen son bir mum alevi…
Bir gün doğar mı güneş kaderime,
Altın bir bıçak gibi yararak içimdeki bu geceyi?
Ama sensiz…
Ama yarım…
Ama eksik…
Her ışık biraz daha gölge bırakır mı insana?
Adını anmak bile yara artık dilimde,
Her harf kanayan bir gül yaprağı gibi düşüyor susuşuma…
Geçer dediler…
Zaman unutturur dediler…
Oysa ben seni unutarak değil,
Her gün yeniden içime kazıyarak yaşattım…
Ne eksildin, ne silindin…
Sadece çoğaldın,
Bir yağmur gibi değil,
Bir sel gibi içime aktın…
Ben iyileşemedim…
Sadece sustum,
Sessizliğin içinde yankılanan kırık bir çığlık gibi…
Mektupların hâlâ elimde,
Sararmış kâğıtlar, geçmişin solgun bir nefesi…
Diğer elimde kalbim…
Ve içinde sönmeye hazır bir yangın…
Bir yanım “sakla” diyor,
Hatıralar solmasın diye…
Bir yanım “yak” diyor,
İçimde büyüyen geceyi tüketmek için…
Her satırında ruhumun bir kırığı saklıyken,
Her kelimende yarım kalmış bir ben nefes alıyorken…
Ateşe versem diner mi bu yangın,
Yoksa küller bile seni fısıldar mı rüzgâra?
Ellerim titriyor…
Kıyamıyorum “yak” demeye,
Çünkü bazı hatıralar yanmaz…
Sadece insanın içinde geceye dönüşür…
Belki de…
Bazı acılar sönmek için değil,
İnsanı içten içe yeniden yazmak için vardır…
Ben de öyleyim işte…
Yanacak olsam da,
Kendi küllerimden bile korkan bir yeniden doğuşum…