Zaman merhem olur mu kalbe,
Yoksa her gün biraz daha mı kanar içimde?
Unutmak dedikleri bir yalan belki de,
Sadece alışır insan, yaşamaya eksikliğiyle...
Bu aşk sancısı diner mi yürekte,
Yoksa kök salar da kalır mı bu gönülde?
Her hatıran bir sızı gibi düşerken içime,
Sevmek mi suçtu, yoksa sana inanmak mı…
Bilemedim, göremedim, anlayamadım belki de,
Cevaplar sustu, sorular büyüdü içimde…
Her sustuğumda biraz daha kayboldum,
Kendimi bile bulamadım sensizliğin içinde…
Düşündüm, gözlerim sabahı görür mü yine,
Karanlık çökerken umutlarımın üstüne?
Bir gün doğar mı güneş parlak yüzüyle kaderime,
Ama sensiz… ama yarım, ama eksik…
Adını anmak bile yara artık dilimde,
Suskunluğum bile haykırır sana içten içe…
Geçer dediler, zaman unutturur dediler,
Oysa her gün seni yeniden yazdım kalbime…
Ne eksildin içimde ne de silindin,
Her gün biraz daha büyüdün sadece.
Ben iyileşemedim ama… sadece sustum sessizce…
Yazdığın mektuplar şimdi duruyor elimde,
Diğerinde ise kalbim bekliyor bir kutu kibritle…
Bir yanım sakla diyor hatıraları,
Bir yanım yak, kurtul diyor senden kalan gecenin sabahını...
Her satırında bir parça ruhum saklıyken,
Her kelimende yarım kalan bir ben varım…
Ateşe versem küle döner mi acım,
Yoksa daha mı büyür içimdeki yangın…
Titrer ellerim, kıyamam sana “yak” diyemem,
Geçmişle gelecek arasında sıkışmışım…
Bir kıvılcım yeter belki unutmaya,
Ama korkarım… seni de kendimi de yakmaya…
Belki de yakılmaz bazı hatıralar,
Ne kadar yansalar da kül olmazlar…
Ben de öyleyim işte,
Yanacak olsam da korkarım küllerimden yeniden doğmaya…