Güneşli bir yaz sabahına uyandım bugün,
İçim kıpır kıpır… sanki yüreğim,
Deniz olup vuruyor kıyılarıma.
Evden çıktım bin bir heyecanla,
Çiçekler kokuyordu buram buram,
Ankara bile bir başka güzeldi o sabah.
Derken bir gül bahçesine girdim,
Rengârenkti her yer,
Bir tanesine uzandım usulca…
Tam koparacakken,
Bir el daha değdi yapraklarına,
Zaman durdu o an.
Göz göze geldik…
Ne şehir kaldı ne kalabalık,
Sadece iki yabancı kalp,
Aynı gülde buluşan bir kader gibi.
Gülü koparamadım,
Belki de koparmamalıydım,
Çünkü o an anladım,
Bazı güzellikler dalında güzel,
Adını o gün “aşk gülü” koymuştum ya…
Hatırlar mısın?
Parmakların değmişti parmaklarıma,
Bir gülün yapraklarında başlamıştı hikâyemiz,
Ne sen koparabildin o gülü,
Ne ben vazgeçebildim o andan…
Gözlerinde bir yaz saklıydı,
Ben ise o yazda kaybolmaya razı,
Bir yabancıydık belki,
Ama kalbimiz çoktan tanışmıştı.
“Aşk gülü” dedim içimden,
Çünkü o an anladım,
Bazı karşılaşmalar tesadüf değil,
Kalbin yazgısıdır…
Şimdi soruyorum sana,
Aradan zaman geçse de,
O gül hâlâ aynı yerde mi,
Yoksa biz mi bıraktık kendimizi yarım bir bahçede…