çatık kaşlarına kundaklanmış
faili meçhul benliğimi ararken
esrarlı bir ateş düştü zamana
ne gök dayanabildi ne yer sustu
kıyıya vuran yalnız kalp değildi
su kendi serinliğini yaktı
kum, kendi susuzluğunu kavurdu

geceler, mum gibi eridi
karanlık, kendi gövdesini yiyen bir hayvan
uykular, ölüme karşı duran son direniş
birer birer çözüldü
ve rüyalar, küllerine gömüldü

tahtından edilmiş baht gibi dolaştı kader
ne saray kaldı
ne sürgünü taşıyacak bir yol
alev ruha değdi,
ruh alevin içinde yönünü kaybetti

bir figan yükseldi
ne bir yiğide ne bir zamana aitti
o sesle birlikte umut
kendi ağırlığında bir duvar gibi çöktü

gül yandı
bülbül sustu
kül, kendi hatırasını taşıyamadı

göğüs kafesime döktüğün benzin
bir bakışınla tutuştu
Nemrut’un ateşi bile çekildi bu yangından

yokluğun,
varlığıma kurulmuş bir hükümranlık
çöl sustu
kaktüs gölgesini geri çekti
acı, acıyı incitti

Âh, kıvılcım sanıldı
oysa kendi kendini yakan kaderdi
kirpiklere değen her sitem
kanla yazılmış bir ferman gibi
geri döndü

zaman, mekândan bir damla su dilendi
çöl, merhameti unuttu
günah bile yanınca
affın adı silindi

yenilgi sessiz indi gurur dağlarından
gönül coğrafyası haritasını yitirdi
ordugâh, savaşmadan dağıldı

gözler dumanı çağırdı
duman saltanat gibi çöktü
taç sanılan her şey
başa geçirilen bir yangındı

gökkuşağı inkâr etti kendini
renkler birbirine küstü
siyah bile derinliğini kaybetti
karanlık, anlamını aşan başka bir karanlığa dönüştü

sonunda...
ne bir iz
ne bir ses
ne bir yön

yanan yalnız varlık değildi
ihtimaldi

bir araya gelmemiş zamanların
kendi kendini yok etmesi

ve bütün yönler
dönüp aynı harabeye çıktı

bir yokluk
adı konmamış
kimsenin bilmediği
aklımı yitirip,
ruhumdan sökemediğim
sen...