o andan sonra
hiçbir sabah o eski sabah gibi olmadı.

güneş hala aynı şekilde doğuyordu
ama artık
ışığın yalnız gözle görülmediğini biliyordum.

bir yaprak düşüyordu mesela,
ve ben gördüm ki
yalnız dallardan kopmuyor,
bir emrin ağırlığıyla
toprağa secde ediyor.

rüzgar esiyordu,
kimsenin duymadığı bir yerden
kalbime kadar eğilerek
şunu fısıldıyordu,

uyanmak,
gözlerini açmak değildir yalnız,
uyanmak,
kendinden çıkarak
hakikatin önünde
eksilmeyi bilmektir.

içimde başka bir gece başladı.

karanlık değildi bu,
aydınlık da değildi.
o ruh, kendi kabuğunu kırarken
beden kanayan bir nurun içinden geçiyordu.

her bildiğim
bir perde gibi çekilip düştü önümden,
her güvendiğim
toz olup dağıldı uçtu avuçlarımdan.

anladım ki insan,
en çok kendine inanırken kayboluyor.

nefsim hala bana diyordu ki,
dön,
bu kadar yaklaşma,
yaklaşmak, yanmaktır.

ama artık biliyordum,
yanmayan hiç bir şey ışığa komşu olamazdı.

öylece sustum.
uzun bir sükut ile dindirdim içimdeki o duyguyu,
dilimle kalbimin arasındaki o yolu geçtim.

bir çocuk gördüm,
ekmeğini ikiye bölüp
yarısını bir kuşa bıraktı.
o küçücük elin içinde
dağlardan büyük bir merhamet gördüm.

bir yaşlı adam gördüm,
elleri titriyordu,
ama dudakları sabitti.
tespihin ucunda sanki ömrünü topluyordu.
o an anladım ki
insan, en çok çözüldüğü yerde
rabbine bağlanır.

yıldızlar yine sessiz kandiller gibi
asılmışlardı gökyüzüne
bu kez cevap aramıyordum.

çünkü bazı cevaplar
gökte yazılmaz,
insanın içine acıyla indirilir.

biliyordum ki,
hakikate varmak o yolları aşmak değildir,
kendi içimde kurduğum putları yıkmaktır.

kapına geldim,
bu kez bir avuç toprak ile değil,
biraz kırılmış gururum,
biraz yorulmuş benliğim,
birazdan çokta gözyaşı getirdim.

çünkü insan
sana eli dolu gelemez,
sana ancak eksildikçe yaklaşır.

şimdi biliyorum ki
hakikat,
kalbe düştüğü an başlamaz sadece,
orada kalabilsin diye
insanı baştan sona yeniden kurar.

ben hala o yolun başındayım,
artık korkmuyorum.
çünkü yol dediğim şey
eğer sana çıkan bir izse,
düşmekte, kalkmakta
aynı rahmetin içindedir.

ben o gece açılan kapının
eşiğinde değilim artık.
içeri girdim.
ve gördüm ki
insanın en büyük sırrı,
onsuz bir an bile
yaşayamadığını geç fark etmesidir.
*
Mehmet Demir
2426