gün, en çok güzele doğarmış.
gökyüzü hep seninle uyanırmış.
sana benzeyen bir sessizlikle.

gözyaşı değil o akan,
güzelliğin yüzümde bıraktığı
bir tür zamansız yağmur.
adını bilmediğim bir melodi
ta uzaklardan geçerken içimden,
her notasına seni gizler.

sanki bütün şarkılar sana yazılmış
ve ben,
her kıta da seni duyarım,
her ezgide yüzünü çizerim göğe.

soluğumun tam ucunda bir sancı,
adı konmamış,
ama hep sen olan bir sızı.
sen,
hüzün denen en narin yüz,
sen gülüşünde bile bir keder taşıyan kadın…

hüzün bile böyle yakışmaz başka birine,
sanki gözlerin,
karanlığın içinde parlayan
kırılmış yıldızlar gibi.

her şey sen gibi değil belki,
ama her şeyin içi senle dolu.
bir bakışta seni görürüm
boş bir banka konmuş serçede,
bir sokak lambasının titrek ışığında,
rüzgarın kıyıda unuttuğu dalgada.

şarkılarda sen söylenirsin,
şiirlerde sen okunursun.
suskunluk bile sen gibi susar.

güzel olmak değil artık mesele,
sen olmak…
varlığıyla insanı çoğaltan bir kadın.
sevmek seni,
dokunamadan bile
en çok sevileni sevebilmek.

ah…
sevebilmek ne güzel seni.
*
Mehmet Demir
9615