bana öyle bir bak ki
dünya silinsin gözlerimden.
senden gayrısını unutayım.
öyle bir söz söyle ki
bir adımda bırakayım geçmişi.
sen, canımın içi,
gülümse öyle içten ki
gölgen yeter olsun bana.

bırak ellerini uzatma kimseye,
sade bir gül gibi olma,
beni dikenlerinle sev.
acı da sen ol,
nefesin de.
her soluğunda beni kokla
uykularımı çal usulca.

bak işte,
ne sende kalabildim,
ne senden gidebildim.
ya al beni içinden
ya da bırak,
beni bana bırak.

bu bilinçsizlik nereye kadar sürer,
kim bilebilir?
özlem, bir misafir değil
sanki ev sahibi şimdi.

ve biz,
aşkın en yüksek yerindeyiz,
ama en karanlık gecesindeyiz.
çünkü aşk, karanlıkta
masum kalır ancak.
çünkü seven, yıldız gibidir,
karanlığa rağmen parlar.

şimdi, sevgiliye varma vaktidir.
ay ışığına susamış gecelerde,
ben sana susamışım.

şimdi çıkıp bir gelsen…
aniden, sessizce
çıkı versen karşıma
sarılırım hiç bırakmam.
susuzluğumu gideririm
bir öpüşünle.

öpsem seni
tekrar kalsam öyle.
kalsam seninle.
*
Mehmet Demir
12615