zamanın bir vaktinde, bir anında doğar insan,
sonra beyaz bir sayfayla başlar hayatına.
her can, bir yol seçer kendine,
kimi servet ardında,
kimi şöhret hevesinde,
kimi dahi aşkın ateşinde yanar.

lakin...
ne menzilin fark eder,
ne vasıtan.
her yolun sonu,
aynı taş kapıya çıkar nihayetinde,
mezar taşına.

nice yalanlar işlenir perde perde,
dost yüzünde kin gizlidir bazen,
güzel sözlerde zehir,
kahkahalarda firkat.
zanneder ki insan,
zamanı kandırabilir,
oyuna getirebilir eceli.
oysa öyle sessiz gelir ki hakikat,
bir yel gibi,
bir gölge gibi,
bir an gibi…
ve o an ki,
her şey susar,
tek söz kalır dudakta,
ölüm.

ey gafil,
anla ki bütün hakikatlerin tek yoldaşı budur.
ne tahtın baki kalır,
ne tacın.
ne sevdiklerin ardında dökülen yaş,
ne de düşmanlarının kahkahası tutar seni.
bir kefenle girersin suskun toprağa,
adı da, sanı da unutulur nihayetinde.

ve işte o vakit,
dönüp bakarsın arkana
ne kadar da beyhude geçmiş bir ömür.
ne çok keşkeler var
ne az iyi kiler...
*
Mehmet Demir
8619