o kendini aynalarda çoğaltan bir gölgeydi.
yüzüne baktığınızda
insan görürdünüz,
içine baktığınızda
karanlığın sessizliğini.

öyle ustaydı ki rolünde,
bir elinde merhamet taşırdı,
öteki elinde bıçak.

ve herkes
onun ilk elini görürdü.

kusursuz sanıyordu kendini.

çünkü bazı insanlar
kırdıkları şeylerin sesini duymaz.

bir gün anladım,
hayat dediğimiz şey
yalnızca yaşamak değilmiş.

bazen yavaşça silinmekmiş
insanların gözlerinden.

öyle bir çember çizmişlerdi.

içindekilere insan,
dışındakilere yük diyorlardı.

çemberin dışına düştüğün an
kurşun işlemez bedenine.

ama aklına işler.
bir düşünce gibi girer içeri,
sonra yıllarca çıkmaz.

o gün göğsümde
bir kapı kırıldı sanki.

içeriden kuşlar değil,
çığlıklar uçtu.

gözyaşlarım
acılarımın omzuna baş koydu.

ve ben,
muradı çalınmış insanların
o uzun koridorunda yürümeye başladım.

duvarlar nem kokuyordu.

eski hayaller,
terk edilmiş odalarda çürüyordu.

havada bir koku vardı,

unutulmuşluğun kokusu.

insan bir kez duydu mu
ömrünün sonuna kadar taşıyor.

sonra bir el uzandı karanlıktan.

beni değil,
suçlu ilan edeceği birini arıyordu.

parmağı üzerimde durdu.

işte o an anladım,

bazı mahkemeler
kararlarını suçtan önce verir.

hayat ağırdı.

ama yükü sırtımda değil,
ruhumu ezen tarafındaydı.

sessizlik konuşuyordu.
ama insanlar susuyordu.

ve en yüksek ses
en büyük yalanlardan çıkıyordu.

vicdan dedikleri şey ise
yaralı bir kuştu artık.

uçamıyor,
yalnızca can çekişiyordu.

duygu pazarlarında
acı alınıp satılıyordu.

hakikat,
üstü parlak kelimelerle örtülmüş
eski bir ceset gibiydi.

herkes adaletten söz ediyordu.

kimsenin adalete baktığı yoktu.

herkes masumdu.

herkes mağdurdu.

herkes haklıydı.

ama nedense
kan hep aynı insanların ellerine bulaşıyordu.

zaman geçti.
yaralar kabuk bağladı belki.

ama bazı acılar iyileşmez.
yalnızca insanın içine taşınır.

ve ben şimdi biliyorum,

kötülük,
sandukalarda saklanan bir canavar değildir.
aynı masaya oturur seninle.

aynı dili konuşur.
aynı ekmeği böler.

hatta bazen
sana sarılır.

sonra gider.
arkasında yalnızca sessizlik bırakır.

ve o sessizliğin içinde

insan,
kendinden geriye kalanları toplar.

bir isim,
bir gölge,
birkaç kırık hatıra.

hepsi bu.

çünkü bazı insanlar öldürmez.

ama bir insanı
yaşarken yok etmeyi çok iyi bilir.
*
Mehmet Demir
5621