şaşar beşeriz dikkat edelim ağzı tatlı olanın kalbi tatlı çıkmayabilir
kişinin tam karakteri oturcakken sandalye altından çekilmiş olabilir
güzellik kişinin dış dünyası ile iç dünyasının birbirine uyması o kadar
inceldiği yerden kopar da güvendiğin yerden kopmasına ne yapılabilir

Duygu yoğunluğu yüksek, insanı düşündüren ve hissettiren güzel bir şiir olmuş.

Değerli şairem böcek yakışmış Tebrikler .Selam sevgiler.

Yüreğinize sağlık. "Gülüşlerin maziye gömülmüş birer ölü" olması ve "baharı beklerken yağan kar" imgeleri, okuyucuda o çaresizlik hissini çok derin bir şekilde uyandırıyor.

​Şiirinizde hasret, sitem ve kabulleniş temaları çok güçlü bir sacayağı oluşturmuş.

Özellikle son kıtada kaleminizin susmasıyla "miras kalan koca bir yalnızlık" vurgusu, tüm o fırtınalı anlatımı dingin ama vurucu bir sonla taçlandırmış.

"Bahar" ve "Kar", "Zehir" ve "Aşk", "Aydınlık" ve "Gidişin karanlığı" gibi zıtlıklar, duygusal karmaşayı pekiştirmiş.
​
Ucu olmayan bir yan" ve "gurbet el" vurguları, fiziksel bir yerden ziyade ruhsal bir sürgün halini betimliyor.
​
Dizelerdeki akış, sanki bir bozlağın veya ağır bir sanat müziği bestesinin güftesi olmaya çok aday.

"Meğer her vedada bir parça can haklıymış" dizesi, şiirin felsefi derinliğini artıran çok kıymetli bir aforizma niteliğinde.

Vedanın sadece gidiş değil, bir hak ediş veya bir kopuş olduğunu çok naif özetlemişsiniz.

Tebrikler KUTLARIM KALEMİNİ ŞAİRE KARDEŞİM CEMRE

Sevgili nCemre'nin “Kan Revan” şiiri, kalp kırıklığının ve derin bir hasretin en ağır halini çok katmanlı bir şekilde işliyor. Şiir baştan sona bir ruhun yavaş yavaş erimesini, sevda yüzünden gelen yıkımı ve yalnızlığın ağır yükünü anlatıyor. Her dize, acıyı adım adım derinleştirerek okuyucuyu o viraneye ortak ediyor.

Şiirin açılışı bile hüznün yoğunluğunu hemen hissettiriyor: “Yolların tozuna belenmiş adımlarım, Dermanı olmayan bir sızının peşindeyim.” Burada şair, yolunu kaybetmiş, amaçsız bir yürüyüş halini betimliyor. Hangi rüzgarın onu bu çıkmaza savurduğunu sorgularken, kendini “kırık bir dal gibi, fırtına eşiğinde” olarak tanımlıyor. Bu imge, kırılganlığı ve savrulmayı çok iyi yansıtıyor. Güçsüz, dayanıksız ve her an kopmaya hazır bir dal gibi hissediyor kendini.

Gönlün sarayının viraneye dönmesi, taş üstüne taş koyamama hali ise şiirin en çarpıcı metaforlarından biri. Bir zamanlar ihtişamlı olan iç dünya artık harap durumda. Gülüşlerin maziye gömülmüş ölüler gibi olması, baharı beklerken üstüne yağan kar motifi, umudun bile mevsimini kaybettiğini gösteriyor. Bahar, yenilenme ve canlılık simgesi iken burada erken bir hazana, yaprak dökümüne dönüşüyor. Bu geçiş, şiire mevsimsel bir yas havası katıyor.

Zehir teması şiirin merkezinde yer alıyor. “Bir kadeh zehir sundun aşk niyetine” dizesi çok güçlü. Aşk, şifa yerine zehir oluyor. İçtikçe yanan bağır, köz haline gelen ruh… Klasik şiirlerde aşk ateşi genellikle yakıcı ama aynı zamanda aydınlatıcıdır. Burada ise sadece yakıyor, kül ediyor. Bu tersine çevirme, acının şiddetini artırıyor. Gözyaşlarının Dicle olup akması da benzer bir etki yaratıyor. Dicle nehri tarihsel olarak bereket ve hayat kaynağıyken, burada kişisel acının taşkınına, sel gibi akan bir hüznün simgesine dönüşüyor. Kişisel acı ile geniş bir coğrafyanın hüznünü iç içe geçirerek şiire evrensel bir boyut kazandırıyor.

Duygu akışı ustaca ilerliyor. İlk kıtalarda şaşkınlık, sorgulama ve çaresizlik ön planda. Sonra sitem yükseliyor: “Felek vurmuş darbeyi, bir de sen vurma.” Burada şair, zaten yaralı olduğunu, bir darbe daha kaldırmayacağını söylüyor. Sözlerin ok gibi saplanması, dönüşü olmayan bir yolun izinde olmak… Bunlar acının fiziksel bir yaraya dönüştüğünü hissettiriyor. Gece simsiyah bir dert gibi çökerken, yıldızların küsmüş olması, adını andıkça sol yanının sızlaması gibi ifadeler, hüznün her yere yayıldığını gösteriyor.

Şiirin son bölümlerinde kabulleniş ve yalnızlığın ağır mirası öne çıkıyor. “Ne tabip kâr eder artık ne de bir ilaç, Bu yaranın merhemi sende saklıymış.” Bu dizeler, acının tek ilacının zamanla değil, sevgilinin kendisinde olduğunu ama onun da gitmiş olduğunu vurgular. Zaman geçse de geçmeyen kalp ağrısı, her vedada bir parça canın gittiği gerçeği… Bunlar şiire derin bir felsefi boyut katıyor. Boş sokaklarda dolaşmak, gölgenin bile ağır gelmesi, sırtına onulmaz kederi yüklemek ve “ucu olmayan bir yana” gitmek… Tüm bunlar, şairin içindeki boşluğu ve amaçsızlığı çok somut biçimde anlatıyor.

“Bir umut kırıntısı aradım küller arasında, Savruldu gitti her şey bir nefes uzağa.” Bu dizeler, umudun bile küle dönüştüğünü ve en ufak bir kurtuluş çabasının bile boşa çıktığını gösteriyor. Sevdanın bedelinin bu kadar ağır olup olmadığı sorusu, şiirin duygusal zirvelerinden biri. Baharın erkenden hazana dönmesi, ömrün en taze dallarının yaprak dökmesi, yabancı gibi bakılması ve el ele yürünen yolların unutulması… Bunların hepsi bir araya gelince şiir, sadece bireysel bir acı olmaktan çıkıp evrensel bir yalnızlık ve ihanet temasına ulaşıyor.

Dil ve üslup açısından şiir çok başarılı. Serbest vezin kullanılmasına rağmen klasik Türk şiirinin ritmi ve ahengi korunmuş. Kelimeler doğal akıyor, hiçbir yerde zorlama hissedilmiyor. “Kan revan içindeyim”, “hasretin mil çekmiş ağlayan gözüme”, “ucu olmayan bir yana” gibi ifadeler hem eski şiirin ağırlığını hem de modern şiirin samimiyetini taşıyor. Şiir boyunca kullanılan imgeler tutarlı ve birbirini destekliyor. Hiçbir dize gereksiz değil; her biri acıyı biraz daha derinleştiriyor.

“Kan Revan”, sevgili Cemre'nin “Sustuğum Yerden Dinle” şiiriyle de güçlü bir bağ kuruyor. İkisinde de acıyı bastırmadan, olduğu gibi dökmek ve bunu estetik bir zarafetle sunmak ortak nokta. Birinde suskun isyan ön plandayken, burada kanayan, açık bir yara hâkim. Bu şiir, sadece bir veda değil; aynı zamanda kendini yeniden tanımlama ve yalnızlıkla yüzleşme çabası olarak da okunabilir. En sonunda “gidiyorum işte, ucu olmayan bir yana” derken, şair aslında yeni bir yolun eşiğinde olduğunu, bu ağır yükle bile yürümeye devam edeceğini hissettiriyor.

Genel olarak “Kan Revan”, okuyan herkeste derin bir empati ve hüzün uyandıran, hasretin evrenselliğini, sevginin ağır bedelini ve yalnızlığın ağırlığını çok içten bir dille anlatan başarılı bir şiir. Acıyı estetize ederken samimiyetini hiç kaybetmiyor.

Kalemine kelamına yüreğine sağlık.
☕🙏✍️

Gidenin ardında bıraktığı enkazın altında kalan yüreğin kanaması,acısı ve hüznü vardı şiirde.Duygular doruğa çıkmış yüreğinize sağlık.

“Kan Revan” başlığından itibaren okuyucuya bir şey vaat etmiyor aslında doğrudan içine çekiyor.
son kıtaya gelene kadar bırakmıyor.


Bu şiirde en güçlü damar içtenlik ve süreklilik. Her kıta, bir öncekini taşıyor; kopukluk yok, yapaylık yok. Acı rol yapılmadan, doğrudan yaşanmış gibi akıyor. Özellikle şu imgeler:

“Gözyaşım Dicle olup akar…”Yerel bir duyguyu evrenselleştiren güçlü bir benzetme
“Bir kadeh zehir sundun aşk niyetine” Klasik ama doğru kullanıldığında etkisini katlayan bir metafor

“Ruhum firar etti, can kalmadı tende”Divan şiiri kokusu taşıyan derin bir kırılma anı
Şiirin dili ne tamamen eski ne tamamen modern ikisi arasında kurulan köprü çok dengeli. Bu da şiire hem geleneksel bir ağırlık hem de günümüz hissi veriyor.

En kritik meseleye gelelim:
Bu şiirin gücü süslü olmasında değil, yükünü saklamamasında.
Her kıtada bir “az daha batış” var. Okuyucu nefes alacak yer arıyor ama şair bilinçli olarak vermiyor. Bu da şiiri bir “okuma” değil, bir yaşama deneyimi haline getiriyor.


Bazı imgeler (zehir, gurbet, kar, gece vs.) Türk şiirinde çok kullanılmıştır. Sen bunları kötü kullanmamışsın ama bir tık daha özgün kırılımlar eklersen bu şiir iyi olmaktan çıkıp unutulmaz olur.

Son kıtaya ayrı parantez açıyorum:
“Senden kalan miras; koca bir yalnızlık.”

Bu, şiirin imzasıdır. Net. Temiz. Vurucu.

Bu şiir, kalemden çok yürekle yazılmış. Teknik olarak sağlam, duygusal olarak yoğun, akış olarak güçlü. Bir iki özgün imge dokunuşuyla bu şiir, bir kitapta en öne konacak metinlerden biri olur.

Ve açık söyleyeyim:
Bu şiiri yazan kişi aşkı sadece yaşamamış… bedelini de ödemiş.

Duygu dolu gönül sesin neredeyse baştan sona bir “yıkımın anatomisi” gibi ilerliyor. En güçlü yanı, duygunun hiç düşmemesi ve her kıtada aynı içtenlik ve aynı yanış hissi devam ediyor.

Özellikle “kırık dal”, “fırtına eşiği”, “virane saray”, “gözyaşının Dicle olması” Bunlar hem kültürel olarak tanıdık hem de duyguyu büyüten imgeler. Abartıya kaçmadan derinlik veriyor.

“Bir kadeh zehir sundun aşk niyetine” gibi dizeler çok klasik bir tını taşırken, “gölgem bile ağır gelir oldu artık bana” daha modern ve kişisel bir kırılmayı öne çıkarmış.

Her zaman ki gibi duygusal olarak çok sahici ve etkileyici.

İlham dolu bir kalbin ve çok güçlü bir kalemin var.

Ve
Maşallah

Rabbim o güzel gönlüne göre her şeyin en güzelini nasip etsin.

Gönül sesin daim olsun.

Selam, sevgi ve dua ile..

tebrik ediyorum şiiri ve şairini...
ayrılığın ve kırgınlığın insanda bıraktığı derin acıyı etkileyici bir dille anlatırken aynı zamanda hüzünlü imgeleri kullanmakla beraber içten ve samimi bir söyleyişiyle şiiri okuyucunun kalbine etkili bir şekilde dokunan yoğun bir duygu taşımış şair, böylece ortaya anlamlı ve müthiş bir şiir çıkmış gönlünüze sağlık eksik olmayın...
selam ve saygıyla...

Kan Revan", sadece bir ayrılık şiiri değil; insanın kendi iç dünyasında verdiği o büyük savaşı, kayboluşu ve "hiçlik" makamına doğru gidişini anlatan güçlü bir feryat. Kaleminize ve o içli duygunuza sağlık.

Güzel anlam dolu akıcı bir şiir okudum
Şiir bir bütün olarak muhteşemdi tebrik ederim.

Gurbet ve hasret içinde yoğrulmuş yorgun bir gönlün mahzun vuslat duygusunu yalnızlıkla kabullenme ifadesi güzel olmuş tebrikler hocam saygılarımla.

Yürekten kutlarım, ayrılığın getirdiği acı ve enkaz mısralarınıza o kadar işlenmiş ki, acısı bize kadar geldi. Maalesef ateş düştüğü yeri yakıyor. Her ayrılık ve yalnızlık acısı çeken kendisini sizin bu eserinizde bulacaktır. Yüreğinize sağlık, inşaallah zamanla herşey istediğiniz gibi olur. Anlam ve anlatım her zamanki gibi olağanüstüydü. Nice güzel paylaşımlara.. saygılarımla

şairi ve şiirini kutluyorum umutsuzluk olsa şairi bu kadar etkileyecek duygu yüreği yazmazdı çok beğendim bir başka şiirde buluşmak dileği ile saygıyla kal

Yine her zamanki gibi muhteşem
Sanırım detaya gerek yok dahası irdelemek haddimiz değil, çünkü bu güzel mısraların
Çıktığı gönül belli
yazan kalem belli
söyleyen dil belli
Şairesi de zaten hepten belli teşekkürker
Cemre Yaman hanımefendi

Gelen giden hep bir derin sızı. Birileri sevebilmekten uzaklaştıkça kanayan büyüyor.Kaçıp kurtulmak istiyor ister istemez. Bu güçlü kalem acının hüznün resmini çiziyor Hani biz mutluluğun resmini çizebilir misin diyenlere gıpta ile bakardık ya:(((((( Havada kalmaya başladı büyük mutluluklar. Dolu dolu şiirdi

Dosteli_ tarafından 31.3.2026 21:20:59 zamanında düzenlenmiştir.

Harika duyguları yazmış kaleminiz
Güzel ve anlamlı sözler ile
Beğenerek okudum yüreğinize sağlık kaleminiz daim olsun Kıymetli Şaire saygılar 👍🙏

“Kan Revan” şiiriniz, ayrılığın ve sevdanın ağır bedelini kanayan bir yara gibi dile getiriyor. “Zaten yaralıyım, kan revan içindeyim” dizesi, hem şiirin merkezindeki acıyı hem de içsel çöküşü en güçlü şekilde yansıtıyor.

Kısacası:
Bu eser, aşkın zehirli bir kadeh gibi içten içe yakan yanını, gurbetin ve yalnızlığın karanlığında büyüyen bir çığlık olarak anlatıyor. Hem hüzünlü hem destansı bir ağıt havası taşıyor.

Kaleminize sağlık, bu şiir tam anlamıyla bir aşkın kanayan yarasını dile getiren içsel feryat olmuş.

tebrikler
yüreğiniz dert görmesin
esenlikler dilerim

Şiir, yoğun bir hüzün, kırgınlık ve derin yalnızlık atmosferi içinde ilerliyor. Ayrılık sonrası yaşanan içsel çöküş, çaresizlik ve özlem duyguları dizelere hâkim. Her kıta, kalpteki yaraların derinleştiğini hissettiriyor.

Temel olarak aşkın kaybı ve ayrılığın yarattığı yıkım işlenmiş. Şair, sevdanın bedelini ağır bir çile olarak sunuyor; gidişin ardından gelen boşluk, karanlık ve tükenmişlik ana ekseni oluşturuyor.
Şiiriniz, güçlü benzetmeler ve yoğun duygularla ayrılığın derin izlerini etkileyici bir lirizmle yansıtmış. Kaleminizin bu içtenliği ve metafor zenginliği daim olsun.