HABERİ OLSUN
Fevzi Emir Yılmaz

Kapanmış defterleri açıp karıştırmasın,
Benden çok sevmiş gibi gönül yarıştırmasın.
Kulağıma geliyor; beni soruşturmasın,
Ben ifâdemi çoktan, verdim haberi olsun.

Ne kadar söz söylesem bildiğini yapardı,
Biraz üstüne gitsem doğru yoldan sapardı.
Benden ayrılmak için kıyameti kopardı;
Onu kendi haline, saldım haberi olsun.

Karşıma çıktığında görmezden geleceğim,
Ona dair ne varsa hepsini sileceğim.
Söyleyin bilsin artık, onu sevmeyeceğim;
Kendime yeni sevda, buldum haberi olsun.

Cahillik zamanımdı, sevdaya inanmıştım;
Bu aşkın ateşine alev alev yanmıştım.
Kendimi köle bilip onu sahip sanmıştım;
Vurduğu zincirleri, kırdım haberi olsun.

Yolum düşse de geçmem yanından yöresinden;
Bir beklentim kalmadı aşkından sevgisinden.
Adımı bir kalemde silinsin alfâbesinden;
Ben onun defterini, dürdüm haberi olsun.

Yeri kalmadı artık hayalimde düşümde,
Ne sevdalı sinemde ne candan gülüşümde,
Umrumda değil artık dolaşmasın peşimde,
Onu gönül dünyamdan, sildim haberi olsun.

Öldü o masum âşık, yıktım tabularımı,
Örttüm gelmesin diye gönül kapılarımı.
Kenara istifleyip bütün duygularımı,
Ateşte cayır cayır, yaktım haberi olsun.