​Satır satır seni işledim mısralarıma
Güneşi sürgün, uykusu haram gecelerde
Yüreğimi sızlatıp ruhumu titreten
Eski ezgiler dinledim ıssızlığımda
Hiçbiri, o gittiğin meçhul günden beri
Dökülmedi sıcak bir yaş gibi avuçlarıma
​Hüzün bulutları dağılırken başımda
Sen yoktun yine, her zamanki boşluğunla
Belki sen başka baharlarda mutlusun
Bense keskin bir sızı hissettim tenimde
Bir veda busesinin kokusuna hasretken
Kendi sükûtumda kavruldu yüreğim.
​Uçurum kenarında unutulmuş bir çocuk gibi
Yarım kaldı içimdeki o eski aşkın gölgesi

Her gece başımı soğuk yastığa koyduğumda
Dualar gönderdim semaya
Bir iz bulmak için senden
Durdu artık hayat
Ne mevsim var, ne zaman...
Yelkovan küstü akrebe, geçmiyor saniyesi
​Bırakıp gidenin yangınıyla kavruldum
Oysa her veda, bir parça eksiltirmiş ömürden
Lambanın titreyen alevi değil bizi üşüten
Kendi içimizdeki kuyuların karanlığıdır aslında

Sarmaşıkların düğümünü çözmek beyhude artık
Yükün ağırını kalbe değil, rüzgara bırakmalı...
​Biliyorum, en ağır feryatlar sustuğumuzda başlar
Elbet bizim de ufkumuzda doğacak umutlar
Belki yeniden yelken açacağız o hırçın karanlıklara
Sana söylüyorum bu son sözleri, sadece sana
Aşk vardı, yarım kaldı, yüreğim sende yandı
Derin bir sızı kaldı geriye, o da kimsesiz...
Bu can çok yaralandı ama
Hâlâ sensiz nefes aldı

Bir bakışın vardı, hapsolmuş aynalarda
Şimdi yabancı bir yüz gibi bakıyor zamana
Kırılan her hayal, bir tuğla daha ekledi
Aramıza ördüğün o sessiz duvarlara
Sesim yankılanmıyor artık boş odalarda
Sana dair ne varsa, bıraktım limanda
​Gölgeni sildim yürüdüğüm yollardan
Adını anmayı unuttu dilsiz dudaklarım
Meğer her fırtına, bir temizlikmiş ruhumda


Giderken eksilttiklerin, yer açmış yarınlara
Artık ne bir veda busesine muhtacım
Uzattım dudağımı bir ödül ver bana
Uçurum kenarında bekleyen o korkak umuda
​Kendi karanlığımda bir mum yaktım sonunda
Işığı sen değilsin, ama yolu aydınlatıyor
Yüreğim yandı evet, ama küllerinden doğdu
Bu can sensiz de nefes almayı
Ayakta durmayı öğrendi fırtınalarda
YEŞİLIRMAK