Sus…
Çünkü sen konuşunca
Ben geçmişe gidiyorum
Henüz kırılmamış bir kalbin
Saf yerine
Oysa ben
Çoktan öğrendim susmayı
Adını içimde boğmayı
Gözlerimde büyüyen o yangını
Kimseye göstermemeyi
Sus…
Çünkü senin her kelimen
Bende bir hatıra uyandırıyor
Ve ben artık
Hatırlamak istemiyorum
Bir zamanlar
Adını dua gibi ezberlemiştim
Şimdi ise
Unutmak için susuyorum
Sen bilmezsin…
İnsan en çok
İçinde konuşur sevdiğiyle
Ve en çok
İçinde terk edilir
Ben seni
Herkesin ortasında değil
Kendi içimde kaybettim
Kimse görmedi
Nasıl yıkıldığımı
Nasıl sustuğumu
Nasıl vazgeçtiğimi
Sus…
Çünkü sen konuşursan
Ben yine aynı yerden kırılırım
O eski ben yok artık
İnanan, bekleyen, affeden…
Hepsini gömdüm içime
Üstüne sessizlik serdim
Şimdi en büyük duam
Bir daha sana inanmamak
Sus…
Bırak yarım kalan
Yarım kalsın
Bazı hikâyeler
Tamamlanınca değil
Sustukça güzelleşir
Ve biz…
En çok sustuğumuz yerde
Bittik zaten…