Göğsümde buz tutmuş bir nehir akıyor
Sesi çıkmıyor ama derinden sızıyor
Sanki dünya uykuya dalmış da bir tek ben uyanık
Sokaklar beyaz, hatıralar biraz karanlık
Sana çıkan yollar kar altında kalmış
Adımlarım yorgun, vaktim çok azalmış.
​
Kış gibi sessizim, içimde fırtınalar
Dalımdaki yaprak değil, kalbimdeki umutlar
Üşüyorum ama ateşim hala sönmedi
Bu bekleyişin mevsimi henüz dönmedi
Kış gibi sessizim, beyaza bürünmüş acım
Benim baharım sensin, sadece sana muhtacım

Pencere kenarında bir avuç gölgeyim
Gelsen çözülür mü bu buzdan kör düğüm?
Özlem; toprağın altında uyuyan bir tohum
Kavuşmak; gökyüzünden düşecek ilk yağmurum
Suskunluğum korkudan değil, hürmetten
Bir tek sen anlarsın bu derin gurbetten.
​
Ayaz vurdukça daha çok hatırlıyorum
Sessizliğin içine adını fısıldıyorum
Kar taneleri gibi tane tane, yavaş yavaş
Bu kalbimde verdiğim en sessiz savaş.

Kış gibi sessizim...
Ama biliyorum,
Her kar tanesi bir gün suya dönüşür
Ve her büyük aşk, elbet bir gün birleşir.

Funda Yılmaz