Ve biz,
çiçeklere üşüşen
kelebekler gibiyiz,
ömrü kısa ama rüyası büyük
kanatlarımızda saklı bir telaşla
hep bir yerlere yetişmeye çalışan...

Bize vaadedilen bir bahar var,
hiç gelmemiş gibi özlenen,
hiç yaşanmamış gibi içimize işleyen.
O baharın kokusu sinmiş içimize,
görmeden inandığımız bir mucize gibi
peşinden gidiyoruz durmadan.

Biz hep biriz,
aynı acının içinden geçip
aynı umuda tutunan,
aynı gecede üşüyüp
aynı güneşi bekleyen
tek bir yüreğin çoğalmış haliyiz.

Kırıldık belki,
defalarca düştük,
ellerimiz boş kaldı bazen,
ama yine de vazgeçmedik
çünkü biz,
umuda karanlarız düşlerimizi.

Her hayal biraz eksik,
her gülüş biraz yarım kalsa da
içimizde hâlâ bir kıvılcım var;
küçük ama inatçı,
sönmeyen bir direnç gibi.

Şimdi,
kısa ömrümüzün
belki de en dar virajındayız.
Zaman aceleci,
hayat hoyrat,
ama biz hâlâ inadına
güzelliklerin izini sürüyoruz.

Kalan az zamanın içinde bile
bir çiçeğe dokunmak ister gibi,
bir kalbe değmek ister gibi,
yaşamak istiyoruz derin derin.

Çünkü biz,
yorgun ama vazgeçmeyen
kalbi kırık ama hâlâ seven
insanlarız.

Ve evet,
bütün eksikliğimize rağmen
bütün yorgunluğumuzla
bütün yarım kalmışlıklarımızla...

Güzel günlere dair
bir umuda gebeyiz. 🌻