Gideriz bak, elimizde ne kaldı" mısrası, insanın en çıplak gerçeğini yüzüne vuruyor. Resulullah’ın (sav) kokusunu cennetten getirmesi vurgusuyla, yönün dünyaya değil, o mukaddes kokuya çevrilmesi gerektiğini hatırlatıyor.Aşıkların postunu kalbine sermesi, gerçek ibadetin ve teslimiyetin sadece dışarıda değil, göğüs kafesinin içindeki o gizli mabette gerçekleştiğini gösteren harika bir imge.
"Özü öze, sözü söze bağlayalım" diyerek yapılan çağrı; ikiliğin bittiği, birliğin (tevhidin) başladığı yerdir. "Gelin canlar ağlayalım" mısrası ise gözyaşının ruhu yıkayan bir pınar olduğu o kadim anlayışı temsil ediyor.
Şiirin finalindeki "Aşksız kanat verir mi Mevla" sorusu, imanın kuru bir bilgi değil, bir yanış ve uyanış olduğu gerçeğini perçinliyor. "Yanalım Allah deyu deyu" derken, bu yanışın aslında bir kurtuluş olduğu müjdeleniyor.

“Özü Öze Bağlayalım” şiiriniz, tasavvufi bir söyleyişle Allah’a dönüşü, aşk ve rahmetle arınmayı çok içten bir şekilde dile getiriyor. Özellikle “Özü öze bağlayalım, sözü söze bağlayalım” dizesi, birlik ve teslimiyetin özünü güçlü bir şekilde yansıtıyor.

Kısacası: Manevi derinliği yüksek, samimi ve ilahi aşkı çağrıştıran bir eser. Kaleminize sağlık.