Aşkın bavulunu toplayıp gidişini" ve o daracık "kibrit odalarda" kendi içine bükülüşünü hissetmemek imkânsız.
Kendime yakıştıramadığım o elbise" dediğin o kırgınlık ve "mürekkepsiz yazılar" gibi yarım kalan her şey, serbest tarzını o derin melankolisiyle ruhuma dokundu.
Sustuğun o anların ağırlığını, kelimelerin "vav" oluşundaki o teslimiyeti çok naif yansıtmışsın
Kalemine bu vakur ve hüzün dolu yüreğine sağlık gül 🌹şairem sevgilerimle...💜🦋

Şiiriniz 🌫 içsel yalnızlık ve kırılgan bir aşkın izlerini güçlü imgelerle anlatıyor.

“Kibrit odalar”, “mürekkepsiz yazılar” ve “zaman omuzlarıma çöktü” gibi dizeler şiirin atmosferini derinleştiriyor. Özellikle tekrar edilen “kibrit odalar, içeriden sürgülü” imgesi, kapanmış duyguların etkili bir sembolü olmuş.

Kısa ama yoğun bir duygu taşıyan, modern ve imgeli bir şiir. Kaleminize sağlık. ✍🌿

Kibrit Odalar, Sevil hanımın kaleminden çıkan o ağır, boğucu ve sessiz bir veda şiiri.

Aşk bavulunu toplamış, kalp geri sayıyor; zaman omuzlara çöküyor, insan küçücük kalıyor içinde. "Kibrit odalar" metaforu müthiş: İçeriden sürgülü, yakılmaya hazır, kapıda terk edilmiş ayakkabılar... Sanki aşk bir kibrit gibi çakıldı, yaktı, kül etti ve geriye sadece mürekkepsiz yazılar, vav gibi yarım kelimeler kaldı.

Şiir baştan sona bir susuş, bir titreyiş, bir "son seslenişim bu sana" haykırışı. "Onurlu bu yürek" derken gurur devreye giriyor, terk etmek üzereyken bile dik duruyor. Tekrarlanan dizeler o döngüsel acıyı, çıkamayan kapıları, dağılmak üzere olan yolları pekiştiriyor.

Dil sade ama her kelime keskin: Zehir gibi titreyen sözler, deprem gibi adım atışlar, dağılacak yollar... Okurken insanın kendi yarım kalmış vedaları aklına geliyor.

Yüreğine sağlık Sevil hanım. Bu şiir, aşkın külünden doğan sessiz bir çığlık kibrit odalarda yanıp biten nice kalbin sesi.
🙏☕✍️✍️

İnsanın kendi içine sığamaması ancak bu kadar zarif ama bu kadar keskin anlatılabilirdi.
Yüreğinize, kaleminize sağlık hocam.
Gönül sesiniz hiç susmasın.
Saygılarımla 💐

Ben kibrit odalar benzetmesinde; kendi aleviyle ısınan, odayı yuva yapan bir şair buldum. Bir kibriti çakar gibi biter bazen mazi ve bir kibrit alevinde yeniden başlar zaman. Çokça tebrik ediyorum sevgili Seval kalemdaşım. Bakacağım videoya da, you tuba'da. Selamlar, saygılar, sağlıkla hep.

Derin yalnızlık ve kırgınlığın güçlü imgelerle anlatıldığı bir şiir. “Bazen insan susar; kapılar kapanır, kelimeler mürekkepsiz kalır.” Etkileyici ve yoğun bir anlatımdı.

Tebrikler emeğinize gönlünüze sağlık saygı ve sevgilerimle kıymetli şairem.🌻🌞

Güzel bir eser, değerli dost kalemden
Kutladım yürekten, yalansız ve riyasız
Gönlüne, ömrüne bereket
Şiirle kal, sevgiyle kal, dostça, sağlıcakla ve hoşça kal

Kibrit Odalar" isminden başlayarak mısralara sinen o daralmışlık ve hüzün hali beni çok etkiledi. Özellikle "Zaman omuzlarıma çöktü, içinde küçücük kaldım" dizeniz, insanın hayat karşısındaki o çaresizliğini ve zamanın yükünü o kadar naif bir dille özetlemiş ki; okurken o ağırlığı adeta omuzlarımda hissettim.

Harika bir şiir, harika seslendirme.. yüreğinize sağlık kardeşim.. bu güzel gönül sesiniz hiç susmasın hep daim olsun.. sonsuz saygılar..

Yüreğinize ellerinize emeğinize sağlık
Sözlerinizi zevkle okudum
Kaleminiz kavi ilhamınız daim olsun
En kalbi duygularımla esenlikler dilerim

elinize sağlık emeğinize sağlık
güzel olmuş tebrikler