Burası gelip geçici bir handır, her insan kendinden bir iz kalmasını ,hatırlanmayı ister, güzelmyürekli şairemin ve şiirin dediği gibi eğer gönüller yıkmadıysak,gönüllere merhem olduysak, bize kalacak odur,

Kalp kırmak kabeyi yıkmak gibidir, dimimizdede, erdem olarakta, duyduğun bir acıya, duyduğun bir yardım sesine kulak vermek yapabileceğimiz elimizden gelen en güzel iyiliktir belki.

Görmeli , etrafına bakarken görmeli insan, kin gütmeden , bencillik etmeden,

Ömür geçerken, bu pazarda güzellikler almalı, torbamızı iyilikle doldurmalı, insan olmanın da yegane kuralı aslında,

Terazi kurulup tartı başlayınca , belkide işte iz bırakmatan da daha önemli daha güzel etkidinide göreceğiz,

Kalemin hem bir kul olmanın acısını hem başkalarına şifa olmanın güzelliğini yazmış, tebrik ederim canım her zaman harika şiirlerin, çokça sevgimle💐

Kıymetli kalemdaşım, şiirinizde hayatın telaşı ve ömrün yorgunluğu derin bir içtenlikle dile getirilmiş.
Dizeleriniz, kalabalıklar içinde büyüyen yalnızlığı ve umutların inceliğini etkileyici bir şekilde yansıtıyor.
Metin, insanın dünyadaki geçiciliğini hatırlatırken kalplere dokunmanın asıl değer olduğunu vurguluyor.
Sessizlik ve hakikat arasındaki bağ, şiire güçlü bir manevi derinlik katıyor.
Kaleminize sağlık; eseriniz sade ama ruhu titreten bir anlam taşıyor.
Okuyucuda hem hüzün hem de içsel bir huzur bırakıyor.

Şiir o kadar duygusal ki, temasını yorgunluk, savrulmuşluk ve fani oluş bilinci oluşturuyor. Bu yorgunluk bedensel değil;
ruhsal, varoluşsal bir yorgunluk.
“Ömür pazarı”, “adını bilmediğimiz koşular”, “kalabalıklar içinde büyüyen ıssızlık” gibi ifadeler çağın hızına ve anlamsızlığına dönük güçlü bir eleştiri sunuyor.
“Ey…” ile başlayan seslenişler hem klasik halk şiir geleneğini çağrıştırıyor hem de metne dua ile iç konuşma arasında bir ton kazandırıyor.
Şair burada hem kendine hem hayata hem de zamana sesleniyor.
Bu da şiiri samimi kılıyor.
“Kalbimizin ince telleri”, “gelgitli deniz”, “yarım kalan uçuş” imgeleri duygusal kırılganlığı çok iyi taşıyor.
Işık, gölge, uçuş, kanat kırılması, ses, sessizlik karşıtlıkları şiirin iç gerilimini diri tutuyor.
“Gözyaşım, suskun bir duaya dönüştü” dizesi şiirin en güçlü anlarından biri;
acının bir isyana değil, içe dönük bir teslimiyete evrilmesini gösteriyor.
Fani Dünya ve Hesap Bilinci
Son bölümlerde şiir, bireysel yorgunluktan evrensel bir muhasebeye açılıyor.
“Ne sahip olduklarımız kalır…” ve “geri kalan değdiğimiz kalpler” vurgusu, şiiri ahlaki ve vicdani bir düzleme taşıyor.
Sessizliğin “en adil hakem” olması çok etkili bir kapanış fikri.
Şiir bütünlüklü, dili tutarlı ve duygular gerçek….
Değerli şairemiz kaleminizden yine çok güzel ve duygusal bir şiir okudum.
Yürek sesinizi tebrik ediyorum ve kutluyorum sizi. Nice şiirler de buluşmak ümidiyle selam ve saygılarımı iletiyorum. Mutlu ve huzurlu bir yaşamla hafta sonu diliyorum.
Başarılarınızın devamı dileklerimle.
Günümün şiiri olmayı hakeden bu şiiri günüm şiiri seçiyorum.