6
Yorum
23
Beğeni
0,0
Puan
178
Okunma
Dışarıdaki gürültüden yorulup
kendi iç alemine hicret ettiğinde,
ruhunun hakikatine, sükûnetine,
susuzluğunu dindirecek kapıya ulaşırsın.
Hani Yusuf’u o karanlık kuyuya atmışlardı ya?
İşte o kuyu, aslında sarayın kapısıydı.
Senin ’kendi halim’ dediğin o sessiz bahçe,
Pervanenin aşka yürüdüğü,vatanını özlediği,
Güneşin geceyi bağrında erittiği yerdir.
Dünya bakmak icindir ,
oysa sen ’görmek için oradasın.
Herkes bir yerlere yetişme telaşındayken,
Sen kendine var;
Çünkü can kafesi ancak o tenhalıkta kırılır.
Unutma; bulutlar ağlamasa yeşillik gülmezdi.
Senin o sessizliğin,
ruhunun baharından önceki
Nisan yağmurudur.
Allah ile baş başa kaldığın
o gizli vahadır."
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz