5
Yorum
22
Beğeni
0,0
Puan
155
Okunma

Dilimdeki mühür,
kalbimdeki tufana dar geldi,
Dökülmedi heceler,
beklemek daha kâr geldi.
Sanma ki bu sessizlik
bir boşluğun yankısı;
Konuşamadığım için yazıyorum,
kelâm, kabına dar geldi.
Kağıt saf dilsizdir
her çığlığı göğsünde saklar,
Mürekkep,
sese dönüşemeyen bin ahı aklar.
Sözün bittiği yerde başlar
kalemin kutsal nöbeti,
Harfler ki; sustuğum yerden beni
dünyaya bağlar.
Gözlerinde fer,
dilinde bir düğüm olsa da insan,
Yazmak; ruhun kendine seçtiği
en sessiz lisan.
Zaten en derin yaralar,
konuşulamadığı için yazılır;
Ve en gerçek cümleler,
ancak sükûta kazılır.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.