Sofranda ekmek olsun,
ama karnın hiç doymasın.
Evinin bacası hep tütsün,
Ama için hep üşüsün.

Benden esirgediğin ne varsa başkasının ellerinde gördüm.
Bana çok gördüğün sevgiyi başkasına verirken gördüm...

Benim ellerimi bir kez bile tutmadın bırak başımı okşamayı saçımın teline bile dokunmadın.
Ben hep kendimi kimsesiz yapayalnız hissettim...

Dilerim kapı kapı gez,
hiçbir kapı sana yuva olmasın.
Yorulduğunda bir omuz ara ama aradığın hep uzak kalsın.

Bütün hayallerim yarım kaldı.
Ben seninle güleceğimi sanmıştım;
Meğer bana düşen,
Kara bi yazgı imiş...

Sen de hiç gülme demiyorum…
Ama bir gün kalabalıkların içinde
Yapayalnız kaldığında herkes sana
“İyi misin?” diye sorduğunda
ve sen “İyiyim” demek zorunda kaldığında,
işte o gün beni hatırla.

Çünkü ben sana hayatımın en güzel yıllarını verdim...

Sen bana ömrümün geri kalanını
toplayamayacağım bir sessizlik bıraktın.

Ve dilerim bir gün beni kaybetmenin ne demek olduğunu anlarsın…
Ama anladığında senin benden esirgediğin her şeyi kazanmış olacağım...