gecenin sonsuz karanlığı sararken her şeyi,
ay ışığında arıyorum yolumu.
yol yolcusunu hissediyordu sanki,
kaybolduğu zamanları düşündü,
sonra ona yön gösteren gökyüzüne baktı
ay ile yıldızları düşündü...

başını kaldırdı, gözleri göğe ilişti.
bir dua döküldü dudaklarından,
ay ışığını arayan bir niyaz gibi.
karanlığın içinde ipince bir çizgi,
kıvrımlı yollar, uzayıp giden sessizlik…
sebepsiz bir yürüyüş,
belirsiz bir adımın eşiğinde…

aklımda kalmış eski bir resim canlandı,
sayfalar arasına sıkışmış bir anı.
hiçbir çerçeveye sığmadı o resim,
bir yanı hep eksik kaldı,
yıllar geçti, değişmedi.
o eğri büğrü yol,
o ay ışığı…

gülümsedi yüzü,
ama gölgeler düştü üstüne.
huzurun verdiği o derinlik,
ay ışığına bulanmıştı bütün yollar…
yolcuların ışığı,
gidilecek daha çok yol var.

gölgeler gelir, gölgeler gider,
gölgeler hep cansızdırlar.
çerçevesiz bir resim gibi,
yokluğun içinde bir hiç,
hiçliğin içinde bir iz…

yaşlı bir adam,
elinde asası, gölgesi ardında,
önünde uzayıp giden bir yol,
ona eşlik eden ay ışığı.

gece derin, yol uzun, yolcu ise yorgun…
her adımda kendine dönüyor.
aslına rücu ediyor her şey,
çerçevesine sığmayan o resim,
sadece siyah ve beyaz…
*
Mehmet Demir
14424