alıştınız
sadece yalanlara değil
alıştınız susmaya

yer yer yıkılan şehirleri izlemeye
yok edilen ormanları, dereleri suları yok etmeye
enkazın altında kalan sesleri duymamaya

alıştınız

ekran başında büyüyen acılara
iki dakika üzülüp
sonra hayatınıza dönmeye

alıştınız

boşalan sofralara
eksilen ekmeğe
hesap yaparak yaşamaya

çocukların
gelecek yerine kaygı ezberlemesine
sıralarda umut değil
yorgunluk biriktirmesine

alıştınız

okullar vardı bir zamanlar
sadece duvar değildi
bir yoldu

şimdi soruyorum
hangi yol kaldı

ezberler büyüdü
sorular küçüldü
merak hepten sustu

ve siz
bunu sadece izlediniz

her şey olurken
hiçbir şey yapmamayı öğrendiniz
en ağır olanı da buydu zaten

alıştınız

acıya bile

son günlerde dökülen kan
bir haber satırı gibi geçti önünüzden
oysa bir hayatın sonuydu
bir annenin
bir babanın
bir dünyanın çöküşüydü

ama siz
bakıp geçtiniz

çünkü alıştınız

her şeyin hızla unutulmasına

her felaketten sonra
aynı cümleleri kurmaya
aynı hataları tekrar etmeye

alıştınız

ama gerçek burada

ne yıkılan sadece binalar
ne eksilen sadece para

yıkılan sizsiniz

eksilen siz

çünkü her sustuğunuzda
bir parça daha koptu içinizden

her görmezden gelişte
biraz daha azaldınız

şimdi dönün
ve bakın

ne kaldı

ne inancınız eskisi gibi
ne sözünüzün ağırlığı

ne de o çok güvendiğiniz yarınlar

siz
geleceği beklerken
onu tükettiniz

ve şimdi
enkazın ortasında

sadece şu gerçek kaldı:

alıştığınız her şey
sizi buraya getirdi

ve hala anlamıyorsanız

en büyük kayıp
yaşananlar değil

alışmış olmanızdır
*
Mehmet Demir
16426