bazen aşk göçüp gider birden sessizce
sonra yıllardır içinde yaşadığın geçmişe dönersin
valizler dolusu anılarla
yeniden kendi yalnızlığına taşınırsın

sonra suskunluk çağı başlar
bütün o kelimeler düğümlenir boğazına
sen gittin gideli
ne bir tek söz döküldü dudaklardan
nede yazıya dökülebildi düşündüklerim

o kadar çokmuşsun ki içimde
hiçbir yere sığdıramadım seni
bak, bu halim hal değil
bu kalbi kırgın bıraktın ardında

şimdi çok hırçınım
ha çıldırdım, ha çıldıracağım bilesin
dilim suskun
içimde acıdan çöken bir yer var
sanki bir şehir yıkılmış gibi

yastığım sanki taş, başım ise hep ağrılı
uyku yok
sen yoksun
bense sessizlikle baş başa
elim kolum bağlı
yokluğunun acısını çekiyorum,
acılarla dolu bir sevda yaşar gibi

inanır mısın özlemek bile yoksul kaldı artık
bu kaldırımlar eskiden alışmış sürgünlere
göğsümde çırpınan bir kuş var
güneşe hasret, kanadı kırık çokta yorgun

hadi gel artık
gel ki,
dil kırsın artık bu suskunluğunu
dökülsün içeride birikenler dudaktan
yazsın kalem eğer sığdırırsa seni bir yere

çünkü ben…
ben seni sığdıramadım hiçbir yere
*
Mehmet Demir
20516