yol mu karanlık,
yoldakiler mi,
yoksa içime çöken gece mi asıl karanlık olan?

bir el var,
parmak uçlarında ışık taşıyan,
usulca dokunmak ister elime

bir el var,
gölge gibi araya giren,
sözsüz bir engel büyüten

ufak bir dokunuş belki
bir ömrü ısıtırdı,
ya da içten bir bakış
dağıtırdı içimde biriken bütün akşamları

uzaktan düşen bir tebessüm
gecenin kıyısında titreyen
küçük bir yıldız gibi

aydınlık sabahlar var, biliyorum
ama gülüşüne hasret kalmış bir şehir gibi içim
her sokak sana çıkıyor
her kapı kapalı

baharı yaşamak vardı hani
senin gök mavisi gözlerinde
bir kuş kanadında hafif
bir çiçek kokusunda sessiz

deniz sana akmış
dalgalar adını ezberlemiş gibi
ben ise kıyısında kalmışım
kendi içime kırgın bir su gibi

yorgun ayaklarım
geceye inat direniyor
her adımda biraz daha sana
biraz daha kendime yaklaşıyorum

geceye mi düştü karanlık
yoksa gözlerim mi öğrendi böyle bakmayı
bilmiyorum

ama ben hala
sabahları düşünüyorum
ışığın sana değdiği o ilk anı
ve içimde yeniden başlayan
küçük bir umudu
*
Mehmet Demir
17416