Ben bir kadını anlatmak istiyorum…
Ama öyle kuru cümlelerle değil. Çünkü bir kadını anlatmak bazen bir ömrü anlatmaktır. 🌙

Ben bir kadını gördüm.
Sessiz bir sabah gibi yürüyordu sokakta. Kimse fark etmiyordu belki ama o geçerken hayatın dengesi değişiyordu. Çünkü kadın dediğin sadece bir insan değildir; bir evin nefesi, bir çocuğun ilk dünyası, bir toplumun görünmeyen omurgasıdır.

Kadın dediğin bazen bir sofradır.
Herkes oturur, herkes doyar ama o sofrayı kuran ellerin ne kadar yorulduğunu kimse sormaz.

Kadın dediğin bazen bir duadır.
Kimse duymadan edilir ama herkes o duanın bereketiyle yaşar.

Ama ben aynı zamanda başka bir şey de gördüm.
Bazı adamlar gördüm…
Omuzları geniş ama yürekleri dar. Kendi eksikliklerini saklamak için büyük kelimelerin arkasına saklanan adamlar.

Bir kelime seçmişler: namus.

O kelimeyi öyle bir taşıyorlar ki sanki dünyayı sırtlarında taşıyorlar. Ama aslında taşıdıkları şey çoğu zaman kendi korkuları. Çünkü güçlü bir kadını görmek, bazı adamların aynaya bakması gibidir.

Kadın yürüdükçe onların eksikliği görünür olur.
Kadın konuştukça onların sessizliği duyulur.
Kadın ayakta kaldıkça onların küçüklüğü büyür.

Ve bazen o küçüklük öyle büyür ki…
Bir hayatı söndürmeye kadar gider.

Sonra yine aynı kelimeyi söylerler:
“namus”.

Ama ben şunu düşündüm hep:

Bir kadının nefesini kesmek mi namustur,
yoksa o nefesin özgürce yaşamasına izin vermek mi?

Çünkü ben biliyorum…
Bir kadın sadece kendisi değildir.

O bir annenin yarınıdır,
bir çocuğun ilk öğretmenidir,
bir toplumun vicdanıdır.

Kadın düşünce bir insan düşmez sadece.
Bir ev susar.
Bir sokak eksilir.
Bir toplum biraz daha karanlık olur.

Ve ben her defasında aynı şeyi hissederim:

Kadını öldüren şey çoğu zaman bıçak değildir.
Onu öldüren şey, bazı adamların içindeki eksikliği namus diye süslemeye çalışmasıdır.

Ama bilmedikleri bir şey var.

Kadını öldürsen bile
onun doğurduğu hayatı,
onun öğrettiği sevgiyi,
onun bıraktığı izleri öldüremezsin.

Çünkü kadın dediğin…
bir bedenden çok daha fazlasıdır.

O bazen bir evin ışığıdır,
bazen bir toplumun kalbidir.

Bir kadının nefesini kesmek,
bir evin ışığını söndürmektir.
Bir çocuğun dünyasını karartmaktır.
Bir toplumun kalbini susturmaktır.