Sessiz Efendim,
Sevgilerin nefretlerin,acıların sevinçlerin,
Ardındaki mezar taşları sessiz...
Suskun Efendim,
Donuk perdelerin ardındaki anılar,
Çaresizce haykırışlar suskun...
Dilsiz Efendim,
Satırları yazarken üşüyen kalemin,
Kağıtta beliren silüeti dilsiz...
Yorgun Efendim,
Tozlu raflarda unutulmuş suretler,
Ve hakikati ıskalayan gözler yorgun...

İşte öylesine sessiz,
Kalem belki de kâğıda dilsiz...
Anılar sokağında yürürken
Kaldırımlar ölücesine suskun,
Belki de kalp kalbe karşı yorgun...

Sessiz Efendim,
Umutların,bekleyişlerin,vaz geçişlerin,
Ufkundaki beyaz gemiler sessiz...
Suskun Efendim,
Bir umut yarını bekleyen sabahlar,
Dünü hasretle yâd eden akşamlar suskun...
Dilsiz Efendim,
Anılar bahçesindeki şiirlerin,
Gülistanı seyreden dizeleri dilsiz...
Yorgun Efendim,
Zamanı unutturan takvimler,
Derin uykusundaki çalar saatler yorgun...

İşte öylesine sessiz,
Kalem belki de kâğıda dilsiz...
Anılar sokağında yürürken
Kaldırımlar ölücesine suskun,
Belki de kalp kalbe karşı yorgun...