Son demlerimi yaşıyorum şu şehirde,
Elimde kalem,ardımda nice geceler...
Sanki ay daha güzel bugün,
Ya da sokak ışıkları beni çağırıyor,
Gecenin şu dingin zamanında...
Lakin ayrılık vakti geldiyse,
Teslim olursun apansızca vuran rüzgara...
Boynunu kaldırıp da bakmazsın bile,
Ufukta beliren ayrılık şarkısına,
Bir de kalabalıklar içindeki yalnızlığına...

Son demlerimi yaşıyorum,
Kızılın griye çaldığı,
Mavinin masallarda unutulduğu şu şehirde...
Bir parça da hüznün ışıltısı var,
Her aynaya baktığımda gördüğüm
O yorgun,o küsmüş gözlerde...
Yok Efendim,ne üzülmesi,
Toz kaçmış sayfalarımın içine...
Karıştırdıkça benden bir parça koparıyor,
Son demlerimi yaşadığım şu şehirde...

Son demlerimi yaşıyorum,
Belki de hilalin en güzel olduğu,
Dolunaya küstüğüm şu gece...
Bu şehir hasrettir,hasretimdir;
Bir parça hilale bir parça da maviye...
Lakin ayrılık vakti geldiyse,
Gitmek gerek Efendim,
Kimseyi kırmadan,kimseyi incitmeden...
Bir kere tutsak olmuşsan şu şehre;
Korkmalısın;için ürperinceye kadar,
Bir geceden,bir de son demlerden...