Bu kentin gecesi yine adımı biliyor,
Islak kaldırımlar ezberlemiş ayak izlerimi.
Yağmur, gökyüzünün susturamadığı bir itiraf gibi
Usul usul dökülüyor omuzlarıma.
Ben her damlada biraz daha susuyorum,
Çünkü bazı yokluklar kelimelerle taşınmıyor.
Saatler, duvarlarda asılı birer yargıç gibi,
Her tik takta aleyhime karar veriyor.
Zaman, sen gidince
Benden yana olmaktan vazgeçti sanki.
Ne ileri sarabiliyorum kendimi
Ne de geri dönüp bir şeyi onarabiliyorum.
Gecenin tam ortasında duruyorum,
Ne sabah bana inanıyor
Ne akşam beni kabulleniyor.
Bir aralıkta kalmışım,
Adını koyamadığım bir boşluğun eşiğinde.
İçimde büyüyen sessizlik
Bir ev gibi genişliyor,
Odaları var ama pencereleri yok.
Seslensem yankılanmıyor,
Ağlasam duvarlar ıslanmıyor.
Yalnızlık, alışkanlık kılığına girmiş
Sinsi bir misafir gibi yerleşmiş içime.
Bazı geceler aynaya bakamıyorum,
Çünkü gözlerim beni ele veriyor.
Uykusuzluk, kirpiklerime çöreklenmiş
Kara bir kuş gibi.
Gözlerim kan çanağı,
Ama asıl kanayan içimdeki sabır.
Bir kaybın ardından öğrenilen
O ağır duruş var üzerimde.
Adını anmadan özleyenlerin,
Sessizce bekleyenlerin hali.
Bir baba hüznü gibi derin,
Bir dua gibi yarım.
Cümleler kuruyorum kendime,
Sonu hep eksik biten.
Ne kadar toparlasam da anlamı,
Sensizliğe çıkıyor bütün yollar.
Her nokta bir vedaya benziyor,
Her virgül biraz daha beklemeye.
Varlığınla yokluğun arasında
Bir savaş alanı kurmuşum kalbime.
Bir yanım hâlâ seninle konuşuyor,
Bir yanım susmayı öğrenmeye çalışıyor.
Kazananı olmayan bu savaşta
En çok ben yoruluyorum.
Dört duvar sanıyorlar beni daraltanı,
Oysa asıl sıkışıklık içimde.
Güneş doğuyor,
Ama bana düşen hep gölgesi oluyor.
Aydınlık, adresimi karıştırmış gibi,
Uğramadan geçip gidiyor yanımdan.
Hasret, ağır bir yük değil sadece,
Aynı zamanda bir öğretmen.
İnsana eksilmeyi,
Sabretmeyi,
Sessizce sevmeyi öğretiyor.
Ama hiçbir ders
Bu kadar can yakmamalıydı.
Her gece gözyaşlarım
Yastığıma değil,
Geçmişime akıyor.
Acılarımı tek tek alıp
Alnından öpüyorum,
Çünkü insan bazen
En çok kendi yaralarını sevmek zorunda kalıyor.
Belki bir gün bu şehir
Yağmuru bana sormadan yağdırmaz,
Geceler adımı fısıldamaktan vazgeçer.
Belki bir gün
Sensizliğin içinden
Başka bir ben çıkar.
Ama o güne kadar
Ben,
Eksik cümlelerin arasında
Adını söylemeden seni anlatmaya,
Karanlığın içinde
Bir ihtimali beklemeye
Devam edeceğim.

Kadir TURGUT