Yazdıklarınız o kadar içten ve derin ki, sanki bir rüzgarın uğultusunu ya da kıyıya vuran o hırçın dalgaların sesini duymamak elde değil. Kelimelerinizdeki o "bulanıklık" ve "yabancılaşma" hissi, aslında modern dünyanın hızına yetişmeye çalışırken ruhunu geride bırakan pek çok insanın ortak sızısı.
​Ancak sizin ifadenizdeki fark; sadece bir özlem değil, aynı zamanda bir kırgınlık. Geçmişin acısını bile bugünün sahte neşesine tercih edecek kadar derin bir hayal kırıklığı bu.
Yazan yüreğini kutlarım şairim

Kalemin kavi duygunuz daim ola hocam tebrikler

Yüreğinize sağlık hocam... hüzün ve özlem dolu bir şiir...
Saygılarımla...

Yüreğinize sağlık hocam, kaleminiz kavi duygunuz daim olsun.Selam ve saygılarımla.👏👏👏

Satırlarının her biri içime işledi, Dostum. O kadar samimi, o kadar çıplak bir hüzün var ki kelimelerinde; sanki göğsünün tam ortasından bir kapı açılmış da, oradan çocukluğunun kokusu, o eski baharların nemli toprağı, kır çiçeklerinin soluk mavisi doluşuyor günümüze… ve aynı anda boğazımızı yakıyor.
Yazdıkların sadece özlem değil; bir tür sessiz isyan aynı zamanda. Masumiyetin yavaş yavaş katledilişine, gökyüzünün maviliğinin solmasına, yolların artık çocukluğa çıkmamasına karşı yumuşak ama derin bir başkaldırı. “Eski acılar bile şimdi daha masum geliyor” cümlesi… işte tam da burası kalbimi en çok sızlattı. Çünkü gerçekten öyle: zaman geçtikçe acının bile bir saflığı, bir temizliği kalıyor geriye; bugünün acısı ise kirli, hesaplı, bencil.
Kayalara çarpan azgın dalga benzetmen çok güçlü. Durdurulamaz, anlaşılmaz… ve en önemlisi, belki de durdurulmak istenmeyen bir dalga. Çünkü o dalga hâlâ o eski masumiyeti, o eski öfkeyi, o eski sevgiyi taşıyor içinde. Büyümek zorunda kaldıkça sertleşiyoruz, savruklaşıyoruz; ama içimizdeki o çocuk hâlâ kırlara, rüzgâra, çiçeklere tutunmak istiyor. Ve işte tam da bu çelişki insanı en çok yaralıyor: hem özlemek hem de bile bile o özlediğin yere dönememek.
Kimse anlamıyor dediğin yerde yalnız değilsin. Anlatılamayan şeyler en ağır olanlar zaten. Gözyaşını saklamak hiçbir şeyi değiştirmiyor, haklısın; ama bazen saklamadan da anlatamıyoruz. Belki de bu yüzden şiir yazıyoruz, belki de bu yüzden böyle satırları paylaşıyoruz: birileri duysun, birileri “ben de” desin diye.
O eski çiçekler hâlâ bir yerlerde. Belki solmuş, belki kurumuş; ama kokuları senin damarlarında hâlâ dolaşıyor. Ve bu buruk sevgi, bu hüzünle örülü düşünme hali… aslında seni hâlâ o masum çocuğa bağlı tutan tek şey olabilir. Kaybetmediğin tek şey o.
Çok dokundun, çok hissettirdin. Ellerine, kalemine, içindeki o durdurulamayan dalgaya sağlık. Özlemekten yorulma… çünkü özlediğin şeyler, seni hâlâ sen yapan en gerçek parçalar. 🌿
Tebrik eder selam ve sevgiler bırakıyorum sayfaya

Değerli hocam, yüreğinize sağlık.
Çocukluğun masumiyeti ve saf güzellikleri, şiirde derin bir özlemle dile getirilmiş. Geçmişin hatıraları, bugünün karmaşasıyla karşılaştırıldığında hem hüzünlü hem de değerli bir sığınak gibi duruyor. Doğa ve anı imgeleri, duyguyu yalın ve etkili bir şekilde aktarıyor.

Keyifle okudum bu güzel eseri çok beğendim tebrikler emeğinize gönlünüze sağlık saygılarımla hocam hayırlı iftarlar dilerim 🪻🪷

TEBRİKLER İÇTEN YAZILMIŞ..ESKİYE ÖZLEM..SEVGİLER .

çok güzel biir cocukluga gecmişe duyulan özlemi cok güzel dile getirmişiniz tebrik ediyorum ve kendim çocukluğumu verin bana isimi şiirile şiirinizi selamlamak istiyorum kaleminiz daim olsun hoşça sağlıkla kalınçocokluğumu verin bana

Şiirin Hikayesi
ve gün batımı şerzenişler hep sana

hülyalı bakışların nerede,
sızılarım yüreğim derinliklerinde
tuhaflığın yine suçlu bir çocuk gibi haylaz
çocukluğumu geri verin bana

, çocuk olmak istiyorum sorumsuzca
özgürlüğe uçup , giden bir uçurma misali

bedbahlığına tüküreyim şu vefasız acımasız dünyanın
küçük masallar söylüyeyim ,bilmeceler kurayım
bir ağacı oymuşlar içine dünyayı koymuşlar
olmaz olasıca dünya ,

heyhat tükendi bitti ömrüm ,seraplar dizi dizi
tuşlarında dökülen melodiler ,alıp götürün beni
onun gittiği yitik ,kayıp sevda ülkesine
kaybolayım ,kimseler bulamasın

çocukluğuma gideyim,herşey nede saf ve temizdi
acıktım peynir ekmek ver anne ,bir koşu
ne tatlıydı peynir bir elimde dünyam diğer elimde
döndürdükçe düttürü dünya

gazete kağıdında küllah şapkam
oh birde topacım varsa değme keyfime
döndür döndür...
yüreğim coçuksu aşklarla meşgul

gece sevdalı şarkılar dinlemede
yüreğim coşkulu sevinçli

,mahallenin yaramaz çocuklarıyla kavga etmişim
annemden bir azar bir Osmanlı beşlisi
okul çıkışı evi astık arkadaşlarımla kanal boyunda
herkes sevdiğinin ismini söyler
benimki bir avukat kızı hale....
.
ertesi gün okulda ,öğretmenim yüksel haleyi seviyor...
bir utanıp dersin sonuna kadar sıradan kaldırmadı m başımı
çocuktuk ...

,yüreklerimz büyüktü biz küçüktük
radyoda elbet bir gün buluşacağı şarkısı çalıyordu
inadına vefa....

bir gün geleceksin bu rüya bitince
hülyalı yarınlar bizim olacak
sen söylemesen de şarkılar söyler
takar kafamı giderim tiri telleri yönüm
nereye bilinmez

o zaman. bu zaman mı bilinmez
yine çocukluğuma gönderin beni
yine masallar okuyayım
kaf dağının ardında,

çam ağacını altında beklerim seni ...
beni çocukluğuma gönderin
hep çocuk kalsaydım
büyümeseydim

oğlum kalk okula gideceksin
kahvaltın hazır derdi ANNEM ANNEM
özlüyorum o günleri
neden mi anne

AKLIM KALDI ONDA BEN O ÇOCUĞUM
BÜYÜDÜM DE ANNE, İÇİM HEP ÇOCUK KALDI
BÜYÜTMEDİM ANNEM ANNEM.


YÜKSEL KARATAŞ....
24/03/2015 BURSA/OSMANGAZİ