mavi günler birer birer çekiliyor ufkumdan
bahardan beri içimde eksilen bir ses var

her akşam
düşüncenin yavaş değirmenine bırakıyorum kendimi
kırılmış saatleri, yarım kalmış cümleleri
öğütüp duruyorum

zaman geçiyor

bir kum saatinin dar boğazından süzülen
aç ve sabırsız taneler gibi
dakikalar dökülüyor avuçlarıma

bazen bir fısıltı
hiç beklenmedik bir yerden gelip
gözlerime eski bir yağmur bırakıyor

sessizlik büyüyor sonra

sağır duvarların arasında dolaşan düşünceler
kendi kendini dinliyor yalnızca

ben hala
dünün sararmış ışığını arıyorum
bir rüyanın unutulmuş kıyısında

kelimeler uslanmıyor

çatlamış iradenin taşlarından fışkırıp
yeni yollar açıyorlar kendilerine

çağırıyor beni fiiller
hareketin ve değişmenin diline

çünkü durmak da bir çeşit kaybolmak bazen

sorular geçiyor içimden
uzun ve dolambaçlı vadiler gibi

kimi bir duvara çarpıp dağılıyor
kimi yıllarca içeride kalıyor

ve birlikte yıkıyoruz
yarım bırakılmış fikirlerin harabelerini

bugün geçiyor

yarın da geçecek

ama ben hala geleceğin küçük bir parçasını
karanlıkta arayan bir yolcu gibiyim

sabırsızlığın hamuruyla yoğruldum uzun zaman
şimdi düşüncenin ateşinde
yeniden pişiyor içimdeki eksik taraflar

geceleri yürüyorum

keskin adımların sesini taşıyor kaldırımlar

bir menekşeyi dengede tutar gibi
koruyorum içimde kalan inceliği

sararmış anılara gülümsüyor
eski acıların üzerinden geçiyorum

ve her şeye rağmen

yarına doğru büyüyen
küçük bir umut taşıyorum cebimde.
*
Mehmet Demir
3625