siz iyi bilirsiniz bu memleket,
çok şey gördü kardeşim.

kuraklıkları da gördü,
sürgünleri de gördü,
açlığı da gördü.

hepsinin de üstesinden gelindi

ama en çok
kendi evlatlarının unutuşunu gördü.

bir zamanlar
aynı türküyü söyleyenler,
aynı göğe bakıp umutlananlar,

sonradan uzak düştüler birbirine.

kimi altın saydı avuçlarındaki kiri,
kimi makam sandı gölgesini.

ve memleket,
ağır ağır eksildi.

bir çocuğun ekmeğinden,
bir ananın duasından,
bir işçinin nasırlı elinden.

oysa dağlar yerli yerindeydi.

ırmaklar azda olsa yine akıyordu.

göğün mavisi değişmemişti.

bir tek değişen,
insanın kalbine düşen o gölgeydi.

o bir gün gelir,
en yüksek sesler susar.

en parlak isimler bile silinir duvarlardan.

rüzgar alır götürür övünçleri de,
unvanları da.

geriye bir tek şey kalır,
bu topraklara ne bıraktığın.

çünkü halk unutmaz.

belki konuşmaz yıllarca,
ama belki bekler.

ama unutmaz.

bir annenin gözyaşı gibi,
bir yoksulun ahı gibi,
taşır hafızasında olanı biteni.

ve vakti geldiğinde,
sessizce söyler hükmünü

geçti der.

ama silinmeyen yığınla izi kaldı.
olanların...
*
Mehmet Demir
30526